อเรียนเคล็ดวิชาควบคุมแมลง จะได้ให้แมลงเหล่านี้เข้าไปในร่างของข้า แล้วกลืนกินหยาดโลหิตเหล่านั้นเสีย”
”มีประโยชน์หรือ?”
“นิดหน่อย”
ฉับพลันนั้น ลู่เฉินพลันปล่อยมือของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า “ถ้าเจ้าต้องการกำจัดมันให้หมด เดาว่าเจ้าคงต้องทำลายรากวิญญาณเสียแล้ว!”
“อันใดนะ!” ดวงตาของหลันเย่าเบิกกว้าง
“เพราะแม้จะใช้แมลง แต่เมื่ออยู่ในขั้นก่อกำเนิด เจ้าก็ไม่สามารถฝึกฝนต่อไปได้อีก” คำพูดของลู่เฉินพูดทำให้หลันเย่ากังวลใจ “ทำลายรากวิญญาณ เช่นนั้นข้าก็จะฝึกฝนไม่ได้อีกต่อไป?”
”ข้าปลูกให้เจ้าใหม่ได้”
ดวงตาของหลันเย่าเบิกกว้างราวกับเหลือเชื่อ
ทว่าทันใดนั้น หลันเย่าก็กระอักเลือดสีดำออกมาเต็มปาก
จากนั้นเสียงหัวเราะชั่วร้ายก็ดังขึ้น “คิดไม่ถึงว่าจะคิดทำลายรากวิญญาณ เช่นนั้นไม่สู้เอารากวิญญาณมาให้ข้า… ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ?!”
หลันเย่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาดูเหมือนจะแข็งทื่อไป และเขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ด้านหลังซึ่งสัมผัสไหล่ของเขาอยู่ ราวกับว่าสิ่งนั้นกำลังจะฉีกอะไรบางอย่างออกจากตัวเขาอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อฮวาหลิงมู่เห็นฉากนั้น นางก็รู้สึกหวาดกลัว
ส่วนลู่เฉินก็เผยสีหน้าเคร่งขรึม
เพราะเวลานี้ที่ด้านหลังของหลันเย่า ชายชุดดำคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น มือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนไหล่ของหลันเย่า
และในขณะเดียวกัน มือนั้นก็ได้เปล่งแสงสีขาวออกมา!
แสงสีขาวในยามนี้กำลังกำลังกลืนก
