หาทางร่างกาย?” ลู่เฉินมองไปที่หลันเย่าอย่างสงสัย
ส่วนหลันเย่าก็อธิบายอย่างช่วยไม่ได้ว่า “เมื่อหลายปีก่อน ชีพจรโลหิตของพวกเรามีหยาดโลหิตประหลาดปรากฏขึ้น เพียงแค่ขั้นพลังถึงขั้นก่อกำเนิด มันก็จะกลืนกินพวกเราจนตาย!”
”หยาดโลหิตประหลาด?”
“ใช่!” หลันเย่ารู้สึกเศร้าขึ้นมาทันทีที่เขาพูดถึงเรื่องนี้
ในขณะนั้น ลู่เฉินพลันเดินไปใกล้ ส่วนหลันเย่ากลับถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความตกใจ และยังจ้องมองลู่เฉินเขม็ง “ท่าน ท่านจะทำอันใด?”
”ขอข้าดูหน่อย”
วาจานี้ทำให้หลันเย่ารู้สึกกลัวเล็กน้อย เพราะกลัวว่าลู่เฉินจะไม่พอใจและจัดการตน
“อันใด? กลัวข้าหรือ?”
หลันเย่าคิดว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าใจผิด เขาจึงเอ่ยอย่างตะกุกตะกักทันที “ข้า ข้าไม่ได้โกหกเจ้าจริง ๆ!”
”ยื่นมือออกมา!” คำพูดของลู่เฉินทำให้หลันเย่ายื่นมือขวาออกไปโดยไม่รู้ตัว และลู่เฉินก็คว้าแขนของเขาเอาไว้พลางตรวจสอบในร่างกาย
ลู่เฉินพบหยาดโลหิตสีดำหยดเล็ก ๆ ในโลหิตของอีกฝ่าย
“หยาดโลหิตเหล่านั้น?”
”ใช่ ทันทีที่ถึงขั้นก่อกำเนิด หยาดโลหิตเหล่านี้จะมีมากขึ้น” หลันเย่าเอ่ยอย่างเคร่งเครียด ส่วนลู่เฉินก็ขมวดคิ้ว “ตระกูลหลันของเจ้าเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”
หลันเย่าไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เขาเอ่ยด้วยสีหน้าโศกเศร้าว่า “ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม ทว่าตั้งแต่ที่เป็นเช่นนี้ ตระกูลหลันของเราก็สรรหาวิธีต่าง ๆ มากมาย ส่วนข้าก็เลือกที่จะไปอยู่กับพันธมิตรแมลงสวรรค์เพื่
