บทที่ 88 พวกโลภมากปรากฏ
หลบ?
คำว่า ‘หลบ’ ไม่มีอยู่ในหัวของลู่เฉินด้วยซ้ำ
เพียงแค่เปิด ‘กำแพงพันชั้น’ ที่มาจากพลังปราณซึ่งเข้มข้นกว่าเดิมนับยี่สิบเท่าจากรากวิญญาณผกผัน รวมทั้งจุดตันเถียนที่ไม่เหมือนใคร เท่านี้มันก็มากพอแล้วที่จะทำให้ลู่เฉินสร้างกำแพงได้สิบชั้นได้ในคราวเดียว!
พลังต้านทานของกำแพงสิบชั้นไม่ใช่การซ้อนทับกันสิบเท่าธรรมดา ๆ
ดังนั้นเมื่อจางเชียนลงมือ มันก็แค่ทำลายกำแพงเหล่านี้ แต่ไม่ได้ทำอันตรายใด ๆ ต่อลู่เฉิน
“นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไร?!” ดวงตาของจางเชียนเบิกกว้าง
ไม่ใช่แค่จางเชียนเท่านั้น แต่หนานเหยาเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
ตู๋ซานชิงพลันร้อนใจขึ้นมา “เหตุใดเจ้าจึงป้องกันได้?”
จางเชียนเองก็รู้สึกฉงนเช่นกัน “ไม่ใช่ข้าที่อ่อนแอ แต่เป็นเพราะเขาใช้สมบัติวิญญาณ!”
สมบัติวิญญาณ?
ลู่เฉินหัวเราะอย่างจนปัญญา
จางเชียนถลึงตาใส่ลู่เฉินด้วยความโกรธ “ไอ้หนู ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าก็มีสมบัติวิญญาณเหมือนกัน!”
หลังจากพูดจบ จางเชียนก็สวมถุงมือสีดำ และเมื่อเขากำมันไว้แน่น เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณแข็งแกร่งที่กำลังโคจรไปมาบนกำปั้น
ลู่เฉินรู้ว่าเขาไม่สามารถจัดการมั่ว ๆ ได้ในยามนี้ ดังนั้นเขาจึงชักกระบี่สยบเก้าทิศออกมาทันที
ครู่ต่อมาปราณกระบี่สองพันสายก็ปรากฏขึ้น
”ขั้นสร้างรากฐาน สำแดงได้สองพันสายแล้ว!” ลู่เฉินหัวเราะอย่างชั่วร้ายทันทีที่เห็นสิ่งนี้
ทว่าลู่เฉินไม่หยุด
จากนั้นทุกคนจึงได้เห็นฉากที่น่าตกตะล
