ึง
นั่นคือปราณกระบี่สองพันสายที่บีบอัดเป็นหนึ่งร้อยสาย แล้วหดเล็กลงยี่สิบเท่า!
ไม่เพียงแค่นั้น หนึ่งร้อยสายยังบีบอัดเล็กลงเหลือเพียงห้าสาย
การบีบอัดสองครั้งติดต่อกันนี้ ทำให้ยามที่ปราณกระบี่ทั้งห้าถูกยิงออกไป จางเชียนก็ถึงกับต้องตกใจจนปล่อยพลังปราณสีแดงเพลิงออกมา!
ปราณกระบี่เล่มแรกทะยานออกนำก่อนใคร จากนั้นตามมาด้วยปราณกระบี่เล่มที่สอง
ปัง ปัง ปัง!
เมื่อปราณกระบี่เหล่านั้นปะทะปราณสีเพลิงอย่างหนัก พลังปราณสีเพลิงก็ได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนที่ปราณกระบี่เล่มที่สามจะโจมตีไปยังร่างของจางเชียน ซึ่งจางเชียนก็ไม่ทันได้หลบหลีกแม้แต่น้อย!
แขนข้างหนึ่งของจางเชียนพลันมีเลือดไหลพุ่งออกมา
จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าแขนอีกข้างของจางเชียนหายไปแล้ว
“มือ มือของข้า!” จางเชียนร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด
หนานเหยาตกตะลึง ส่วนตู๋ซานชิงก็ถึงกับโยนกระบี่บินทิ้ง จากนั้นก็เหยียบมันไว้แล้วพุ่งไปด้านข้างของจางเชียน และพาตัวเขาขึ้นไปกลางอากาศ
ไม่เพียงเท่านั้น ตู๋ซานชิงยังให้จางเชียนกลืนเม็ดยาที่ใช้ห้ามเลือดลงไป
“ฆ่า… ฆ่าไอ้เด็กบัดซบนั่น!” จางเชียนชี้ไปที่ลู่เฉินซึ่งอยู่ด้านล่าง
ทว่าตู๋ซานชิงกลับควบคุมกระบี่ให้ลอยนิ่ง จากนั้นจ้องเขม็งมองที่ลู่เฉินและพูดว่า “ไอ้หนู ถึงตาข้าแล้ว!”
หลังจากพูดจบ ตู๋ซานชิงก็ปล่อยเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนออกไปในอากาศ
เข็มบินเหล่านี้เปล่งแสงสีทองออกมา และเป้าหมายก็คือลู่เฉินและฮวาหลิงมู่!
ลู่เฉินใช้กร
