ิงมู่พูดด้วยความประหลาดใจ
”อืม”
“แล้วมันอันตรายจริงหรือ?” ฮวาหลิงมู่ถามอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย
”น่าสนใจ!” มุมปากของลู่เฉินยกยิ้มขึ้น ก่อนจะโคจร ‘ลูกแก้ว’ ในร่าง ซึ่งมีกลิ่นอายแห่งราชันแมลงบรรพกาลออกมา
ครู่ต่อมา ฉากที่น่าอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น!
แมลงเหล่านั้นบินหายไปทีละตัวราวกับพบสิ่งที่น่ากลัว
ฮวาหลิงมู่พลันตกตะลึงกับภาพตรงหน้า “พี่ใหญ่ประหลาด พวกมันกลัวท่านหรือ?”
”แน่นอน!” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ จากนั้นก็ใช้เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณสัมผัสสภาพแวดล้อมเพื่อดูว่าบริเวณใดมีไอวิญญาณพฤกษาที่หนาแน่น
ส่วนฮวาหลิงมู่ที่อยู่อีกด้านได้แต่มองชายหนุ่มอย่างรอคอย
หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อลู่เฉินได้สติกลับมา เขาก็พาฮวาหลิงมู่เดินไปยังทิศทางหนึ่ง
ทว่าเดินไปได้ไม่นานก็พบกับคนกลุ่มหนึ่ง
แต่คนเหล่านี้รีบกลับวิ่งออกไป และบางคนยังคงตะโกนว่า “วิ่ง! ข้างในมีแมลงที่น่ากลัวอยู่!”
หลังจากนั้น ฝูงแมลงบินสีดำก็บินมาจากที่ไกล ๆ และเมื่อพวกมันรวมกลุ่มเป็นฝูงดำทะมึนเช่นนี้ พวกมันก็ดูน่ากลัวยิ่ง!
แต่ครู่ต่อมาทุกคนก็ได้เห็นฉากที่น่าอัศจรรย์
นั่นคือเมื่อแมลงเหล่านี้มาอยู่ตรงหน้าลู่เฉินและฮวาหลิงมู่ พวกมันก็บินกลับไปทีละตัว ราวกับว่าเจอสิ่งที่ทำให้พวกมันหวาดกลัวอย่างไรอย่างนั้น
คนเหล่านั้นจึงหยุดวิ่งและทยอยกันกลับมา จากนั้นก็มองไปที่ลู่เฉินและฮวาหลิงมู่อย่างอยากรู้อยากเห็น
”ในตัวพวกเจ้ามีสมบัติวิญญาณหรือไม่?” หนึ่งในนั้นตาเป็นปร
