“ข้าว่าท่านต้องมีทางแก้ไข” ฮวาหลิงมู่อธิบาย
”มันก็มี แต่เจ้าต้องการธนู ทว่าตอนนี้เจ้าไม่มี เช่นนั้นก็ไปที่เขตที่หกก่อนค่อยว่ากัน” ลู่เฉินปลอบโยน
ฮวาหลิงมู่ยังคงลังเล “ถ้าไปที่เขตที่หก ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่?”
”แน่นอน!” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ จากนั้นจึงพาฮวาหลิงมู่เดินทางไปทันที
แต่หนานเหยากลับตื๊อลู่เฉินไม่เลิก นางเอาแต่ถามว่าเมื่อครู่คือความสามารถอะไร แต่ลู่เฉินกลับไม่เปิดเผยสักคำ และปล่อยให้นางกลัดกลุ้มอยู่เช่นนั้น
…
คนสองคนที่ไล่ตามมาค่อย ๆ ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ตู๋ซานชิงจึงรีบยิงเข็มบินอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา เงาร่างของทั้งสองก็กลายเป็นใบไม้
เมื่อเห็นสิ่งนี้ จางเชียนพลันกระทืบเท้าด้วยความโกรธ
ส่วนตู๋ซานชิงเงียบขรึม ก่อนจะเอ่ยว่า “เด็กคนนี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดมีเคล็ดวิชาแปลก ๆ เยอะนัก!!”
“ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน!”
จางเชียนโกรธจนถึงขีดสุด
ส่วนตู๋ซานชิงก็ทำได้เพียงมองไปที่จางเชียน “พวกเราลองหาบนอากาศ หรือไม่ก็ใช้แมลงออกไปค้นหา”
”ไป!” จางเชียนอยากหาลู่เฉินและสังหารเขาจะแย่อยู่แล้ว ดังนั้นจึงออกปากทันทีโดยไม่แม้แต่จะคิด
ตู๋ซานชิงพลันควบคุมกระบี่บินอีกครั้งและพาทั้งสองออกจากที่นี่
…
สองวันต่อมา ลู่เฉินได้พาฮวาหลิงมู่ไปแถว ๆ เขตที่หก
ลู่เฉินและฮวาหลิงมู่เห็นแมลงที่เปล่งแสงสีเขียวบินอยู่บนต้นไม้เหล่านั้น
“พี่ใหญ่ประหลาด ดูสิ แมลงพวกนี้น่าจะเป็นแมลงประหลาดที่เถ้าแก่ร้านบอก” ฮวาหล
