บทที่ 87 โอกาส? เพ้อเจ้อ!
เฮยเฟิงตบหน้าอกของคนเหล่านั้น บีบกล้ามเนื้อของพวกเขา เพื่อเผยให้เห็นว่ากล้ามเนื่อแต่ละคนนั้นแข็งราวกับหินอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าเห็นไหม? หากผู้ฝึกตนเผชิญหน้ากับพวกเขาแค่หมัดเดียว เพียงเท่านี้ก็สามารถขยี้กระดูกของเจ้าได้!” เฮยเฟิงโอ้อวด
เถ้าแก่นึกหวังดี จึงได้เตือนลู่เฉินและฮวาหลิงมู่ว่า “ในเมืองไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้ แต่ผู้ฝึกกายเนื้อเหล่านี้มีร่างกายที่แข็งแกร่ง ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถทำร้ายเจ้าได้อย่างง่ายดาย!”
เมื่อเฮยเฟิงได้ยินคำพูดนั้นของเถ้าแก่ เขาก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที “ข้าว่านะตู๋เหยี่ยนหลง เจ้าก็พูดมากไปเข้าใจหรือไม่?”
”ท่านผู้นำเฮย เชิญท่านจัดการต่อเถิด!” เถ้าแก่มองไปที่เฮยเฟิงด้วยรอยยิ้ม
หลังจากที่เฮยเฟิงแค่นเสียงหึ เขาก็ถลึงตามองไปที่ลู่เฉิน “ไอ้หนู ตอนนี้เจ้าคุกเข่าลงเสียดี ๆ และคลานโขกหัวสำนึกความผิดต่อหน้าทุกคนให้ข้าเห็น แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ไม่อย่างนั้น…!”
”ไม่อย่างนั้นจะทำไมหรือ?” ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม
เฮยเฟิงพลันฉีกยิ้มเย็นชา “ไม่อย่างนั้น ข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสประสบการณ์การถูกทุบเหมือนกระสอบทราย!”
ทว่าลู่เฉินไม่กลัวแม้แต่น้อย เขายิ้มออกมาแล้วเอ่ยว่า “อะไรนะ? เจ้าคิดว่าพวกเขาเพียงฝึกกายเนื้อมาเล็กน้อย ก็คิดว่าจะร้ายกาจมากงั้นหรือ?”
“ไอ้หนู หากเป็นข้างนอกข้าคงไม่สามารถรับประกันได้ แต่ในเมืองนี้ พวกเขาเป็นดั่งราชาอย่างแน่นอน!” เฮยเฟิงพู
