ลึง
“ที่นี่ห้ามใช้พลังปราณไม่ใช่หรือ?”
”เขาไม่ได้ใช้ปราณ!”
“ไม่มีพลังปราณแล้วจะออกหมัดเร็วแบบนี้ได้ยังไง?”
“กำลังหมัดล้วน? หรือว่าเขาก็เคยฝึกกายเนื้อมาก่อน?” บางคนถึงกับตาเบิกโพลง
ส่วนเฮยเฟิงเองก็เบิกตากว้างเช่นกัน “เจ้า เจ้าก็เคยฝึกกายเนื้อมาหรือ?”
ลู่เฉินเก็บหมัดของเขาแล้วมองไปยังกำปั้นที่ออกแดงเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนที่ข้าฝึกมวย พวกเจ้ายังเกิดหรือเปล่าก็ไม่รู้!”
เฮยเฟิงเริ่มร้อนใจ เขาตะโกนสั่งกลุ่มคนเหล่านั้นทันที “เข้าไปฆ่าเขาพร้อมกันเลย!”
คนเหล่านั้นพลันรีบลุกขึ้นทันใด
ทว่าลู่เฉินกลับฉีกยิ้มแล้วชักกระบี่ไม้ที่สร้างขึ้นจากต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราออกมาจากด้านหลัง ก่อนจะวาดกระบี่ออกไป
สองมือของคนเหล่านั้นถูกตัดออกทีละคน พวกเขาต่างกรีดร้องโหยหวนแข่งกัน
ทุกคนพลันตกตะลึง
แม้แต่เถ้าแก่เองก็ยังตกตะลึง “ช่างเป็นวิชากระบี่ที่รวดเร็วยิ่งนัก!”
ในขณะที่เฮยเฟิงเอ่ยออกมาด้วยความหวาดกลัวว่า “เหตุ… เหตุใดถึงยังใช้วิชากระบี่ได้?”
ลู่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น “ใครเป็นคนกำหนดว่าวิชากระบี่ต้องใช้พลังปราณ?”
เฮยเฟิงตกใจจนแทบเสียสติ และรีบคลานพร้อมกับกลิ้งตัวออกไป ขณะที่ชายร่างใหญ่เหล่านั้นก็ตกใจจนทยอยกันวิ่งหนีไปด้วย
ลู่เฉินเก็บกระบี่ของเขาและฉีกยิ้มให้กับภาพตรงหน้า “ต่อให้กล้ามเนื้อจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็จัดการได้ด้วยกระบี่เดียว!”
คนที่อยู่ด้านนอกพากันอุทานออกมา
ส่วนลู่เฉิน เขาหันไปหาเถ้าแก่ผู้นั
