ณพฤกษาหนาแน่นที่สุด เพราะเหตุใด?”
“เพราะแมลงพวกนั้นจะกระจายไอวิญญาณพฤกษา และเมื่อรวมกับไอวิญญาณพฤกษาที่นั่นแล้ว มันจึงหนาแน่นกว่าเขตอื่น ดังนั้นเขตที่หกจึงเรียกว่า เขตวิญญาณพฤกษา!”
ลู่เฉินพยักหน้าแล้วถามต่อ “เช่นนั้นแผนที่นี่ราคาเท่าไหร่?”
“หนึ่งฉบับ ราคาสิบล้านศิลาวิญญาณระดับดับต่ำ” เถ้าแก่ยิ้ม
สิบล้านสำหรับลู่เฉินนั้นไม่ถือว่ามากมายนัก ดังนั้นชายหนุ่มจึงหยิบถุงสุญญะญาณออกมาอย่างง่ายดาย ทว่าระหว่างนั้นกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากประตูทางเข้า “ไม่อนุญาตให้ขาย!”
ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมา
และเจ้าของเสียงเมื่อครู่นั้นก็คือเฮยเฟิง
เถ้าแก่ผู้นี้ยิ้มรับ ปากก็ถามว่า “ท่านหัวหน้าเฮย ท่านมาได้อย่างไร?”
“อะไร? ข้ามาไม่ได้หรือ?” เฮยเฟิงถามอย่างไม่พอใจ แต่เถ้าแก่เพียงแค่ยิ้มรับแล้วถามกลับไปว่า “ไม่ใช่เช่นนั้น แต่เพียงแค่แปลกใจที่ท่านไม่อยู่ปล้นนอกเมือง เหตุใดจึงมาที่นี่ได้?”
“ธุรกิจของโถงพิสุทธิ์ …เจ้าอย่าพูดจาไร้สาระ!” เฮยเฟิงกล่าวจบก็โยนป้ายสัญลักษณ์ออกมาให้เถ้าแก่ตรวจสอบอย่างละเอียด
เถ้าแก่มองมายังลู่เฉินและฮวาหลิงมู่ด้วยความสงสัย “พวกท่านทำให้โถงพิสุทธิ์ไม่พอใจงั้นหรือ?”
ลู่เฉินยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เฮยเฟิงก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า อย่าถามให้มาก!”
“ท่านหัวหน้าเฮย ที่นี่คือร้านของข้า ข้าไม่สามารถถามได้หรือ?” เถ้าแก่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
เฮยเฟิงพลันหยิบขวานขึ้นมาและชี้มั
