งสถานที่แห่งนี้จนอดใจรอแทบไม่ไหว ว่าแท้จริงแล้ว… ภายในนั้นเป็นเช่นไรกันแน่!!!
ส่วนตู๋ซานชิงและจางเชียนที่อยู่ด้านหลังนั้น พวกเขาเองก็ถูกกดขั้นพลังลงจนเหลือเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ระดับกลาง
“พวกเราจะปลอดภัยหรือไม่?” จางเชียนรู้สึกกระวนกระวาย
ซึ่งตู๋ซานชิงตอบกลับด้วยความมั่นใจ “วางใจเถอะ พวกเขาเองก็ถูกผนึกขั้นพลังแล้วเช่นกัน ไม่มีอะไรต้องกลัว!”
จางเชียนจึงทำได้เพียงเดินตามไป แต่กลับไม่รู้เลยว่าการตามไปครั้งนี้ จะกลายเป็นการตัดสินใจที่ทำให้เขาต้องเสียใจมากที่สุด!
…
เวลาผ่านไปพักหนึ่ง พวกเขาได้เดินผ่านกระแสน้ำวนจนมาถึงป่าลึกแห่งนึ่ง
ทั่วทั้งป่าผืนนี้เต็มไปด้วยลมหายใจของความตาย
ฮวาหลิงมู่ที่มีฐานะเป็นต้นไม้วิญญาณนั้นเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ทำให้นางไวต่อลมหายใจพวกนี้มาก เพียงไม่นานก็สัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ จึงขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามว่า “ลมหายใจพวกนี้ กลิ่นแย่มาก”
“บริเวณรอบ ๆ นี้ มักจะมีคนต่อสู้กันตลอด ทำให้กลิ่นอายความตายค่อนข้างแรง แต่ถ้าหากผ่านผืนป่านี่ไปยังด้านในแล้ว จะพบว่ามีดอกไม้มากมาย และกลิ่นของดอกไม้พวกนั้นจะช่วยกลบกลิ่นเหม็นพวกนี้ได้” ลู่เฉินเดินไปพลางอธิบายไป
ฮวาหลิงมู่ขานรับ
แต่เจี่ยลัวกลับรู้สึกตื่นเต้นมาก ยังคงสูดดมไปเรื่อย ๆ
แต่เสียงนี้มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ฟังแล้วเข้าใจ ดังนั้นชายหนุ่มจึงยิ้มและมองมายังอีกฝ่าย “กลิ่นอายพวกนี้ แท้จริงแล้วมีประโยชน์สำหรับเจ้าจริง ๆ!”
เจี่ย
