บทที่ 83 แมลงพวกนี้ ช่างกรุบกรอบดีนัก!
ตู๋ซานชิงชี้ไปยังค่ายกลชั่วคราวพลางเอ่ยว่า “ค่ายกลชั่วคราวมีจุดอ่อนอยู่”
“จุดอ่อน?”
“ใช่ ก็คือขณะที่กำลังเคลื่อนตัว การป้องกันจากใต้ธรณีจะอ่อนแอที่สุด”
จางเชียนยังคงไม่เข้าใจ “เจ้าจะบอกว่า โจมตีพวกเขาจากใต้พื้นดินงั้นหรือ?”
“ใช่!” ตู๋ซานชิงพยักหน้า
ทว่าสีหน้าของจางเชียนกลับกังวลขึ้นมา “แต่ข้าไม่ใช่รากวิญญาณธาตุดิน และไม่เคยฝึกเคล็ดวิชาธาตุดิน จึงไม่สามารถมุดดำดินได้!”
ตู๋ซานชิงตอบกลับ “ข้าก็ไม่เคย”
“นั่นก็เท่ากับพูดไปก็ไม่เกิดประโยนชน์น่ะสิ?” จางเชียนรู้สึกเหมือนกำลังจะบ้าขึ้นมา ทว่าตู๋ซานชิงกลับยิ้มและมองมายังเขา “แต่ข้ามีแมลง!”
เมื่อจางเชียนได้ยินจึงรู้สึกสนใจขึ้นมา แต่เมื่อนึกถึงยามที่ลู่เฉินไม่กลัวแมลง เขาจึงกังวลขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ชายผู้นี้ เหมือนกับว่าจะไม่กลัวแมลง!”
“เขาอาจจะไม่กลัว แต่คนรอบกายเขานั้นไม่แน่!” ตู๋ซานชิงแสยะยิ้ม
จางเชียนเข้าใจในทันที “เช่นนั้นก็ลงมือเลย!”
“รอดู!”
ตู๋ซานชิงหยิบไม้ไผ่กระบอกเล็กออกมา แล้วจึงปล่อยสิ่งที่ดูคล้ายตะขาบออกไป
สิ่งที่ดูคล้ายตะขาบนี้ทะยานผ่านสุญญะ ก่อนจะจมหายลงไปในดินโดยพลัน
จางเชียนกล่าวออกมาด้วยสีหน้ามีความหวัง “ครั้งนี้ ข้าจะรอดูว่าชายผู้นี้จะทำเช่นไร!”
อีกด้านหนึ่ง โจวกังก็ได้เอ่ยเตือนลู่เฉิน “พวกเขาปล่อยแมลงแล้ว!”
“ข้ารู้” ลู่เฉินยังคงนิ่ง
“เช่นนั้นท่านไม่กลัวหรือ?” โจวกังรู้ถึงฝีมือการควบคุมแม
