บทที่ 82 ประพฤติตัวดี พูดจาเหลวไหล
ลู่เฉินเอ่ยพลางยิ้มออกมา “ลำพังความสามารถของเจ้า ยังคิดจะกำจัดอักขระยันต์หุ่นเชิดของข้าหรือ?”
โจวกังรู้สึกตะหนกขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ข้าบอกแล้ว ติดตามข้ามา แต่อย่าอยู่ห่างข้าเกินไป” เมื่อลู่เฉินเห็นสีหน้าตกใจของเขา จึงพูดอะไรบางอย่างต่อแล้วก็เงียบไป ทำให้สีหน้าของโจวกังหดหู่ลง ภายในใจพึมพำราวกับหมดหวัง “สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดชัด ๆ!”
คร่ำครวญอยู่พักหนึ่ง โจวกังก็ไม่มีทางเลือกใดจนต้องมายืนอยู่ด้านหน้าประตูของคฤหาสน์ในเช้าวันถัดไป
ทันใดนั้น จางเชียนและตู๋ซานชิงก็มาถึงบริเวณนั้นก่อน โดยทั้งสองต่างก็จ้องมองไปยังประตูของคฤหาสน์
“ดูสิ ปรมาจารย์โจวก็อยู่ที่นั่น” เมื่อตู๋ซานชิงเห็นโจวกังอยู่ที่นั่นจึงรู้สึกดีใจขึ้นมา
จางเชียนรู้สึกคลายความกังวลลงบ้าง “หมายความว่า เขาทำสำเร็จแล้วหรือ?”
“ผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว น่าจะสำเร็จแล้วล่ะ” ตู๋ซานชิงพูดอย่างพึงพอใจ จากนั้นจึงเดินนำจางเชียนไปทันที
แต่ก่อนที่คนทั้งสองจะเดินไปถึงประตูใหญ่หน้าคฤหาสน์นั้น จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก
ลู่เฉินถือกระบี่ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราเดินออกมาพร้อมกับเจี่ยลัวและฮวาหลิงมู่ที่อยู่ด้านหลัง
เมื่อโจวกังเห็นลู่เฉิน จึงเดินไปด้านหน้าทันทีและเผยยิ้มออกมา “ข้าให้”
จากนั้นจึงยื่นถุงสุญญะญาณในมือให้แก่ลู่เฉิน
ทางด้านจางเชียนและตู๋ซานชิง เมื่อพวกเขาเห็นดังนั้นพลันรู้สึกสับสน
ลู่เฉินยิ้มพลางมองไป
