ยังโจวกัง “ตามมา”
โจวกังเดินตามไปอย่างอดไม่ได้ แต่จางเชียนและตู๋ซานชิงกลับทนดูต่อไปไม่ไหวจึงพุ่งตัวออกมา โดยเฉพาะตู๋ซานชิงที่ชี้ไปยังโจวกังและกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห “ปรมาจารย์โจว ท่าน… แท้จริงแล้วท่านร่วมมือกับเขา?”
จางเชียนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นจึงจ้องมองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
ทว่าโจวกังเพียงยิ้มออกมาแล้วเอ่ยว่า “ขอพูดกับพวกเจ้าตามตรง คุณชายผู้นี้มีความสามารถเรื่องค่ายกลเป็นอย่างมาก และถือเป็นแบบอย่างของข้า ดังนั้นถ้าพวกเจ้าจะสร้างปัญหาให้เขาละก็ เห็นทีพวกเจ้าจำต้องถามข้าเสียก่อน!”
มากความสามารถ? แบบอย่าง?
ตู๋ซานชิงโมโหจนกัดฟันกรอด “เช่นนั้นเมื่อวานท่านก็หลอกลวงพวกข้า…”
“จริง ๆ แล้วสามเดือนมานี้ ข้าพักผ่อนอยู่ที่คฤหาสน์นี้มาตลอดจนกระทั่งเมื่อวาน เพื่อเป็นตัวแทนคุณชายลู่ในการสั่งสอนพวกเจ้า ทำให้พวกเจ้าทั้งสองรู้ว่าผลของการล่วงเกินเขาเป็นเช่นไร!” โจวกังประพฤติตัวดีขึ้นมา ทำให้ผู้คนรอบข้างรวมทั้งลู่เฉินและเจี่ยลัวรู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างไร้ยางอายเสียจริง
ทั้งตู๋ซานชิงและจางเชียนต่างก็รู้สึกโมโหจนหน้าแดงหูแดงไปหมด
“ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารีบปล่อยวางเสีย ไม่เช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจพวกเจ้าอีกต่อไป!” โจวกังเริ่มกล่าวเตือนทั้งสอง
“ท่าน ท่านมันคนขี้โกง ไอ้คนหลอกลวง!” ตู๋ซานชิงอดที่จะต่อว่าออกมาไม่ไหว จางเชียนก็เช่นกัน ทั้งต่อว่าและสาปแช่งออกมาทุกรูปแบบ
โจวกังพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย “ถ้าไม่ใช่เ
