มา หลังจากใส่พลังปราณเข้าไปแล้ว บริเวณรอบ ๆ ห่างออกไปประมาณสิบก้าวก็ปรากฏเป็นกำแพงโปร่งใสขึ้นมา
กำแพงนี้นอกจากโจวกังและลู่เฉินแล้ว ผู้อื่นไม่สามารถมองเห็นได้
แต่ตู๋ซานชิงที่อยู่ไกล ๆ นั้น เมื่อเห็นโจวกังหยิบธงสีดำขึ้นมา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัย “ชายผู้นั้นได้หยิบธงค่ายกลขึ้นมาแล้ว”
“ธงค่ายกล? เอาไว้ใช้ทำอันใด?” จางเชียนที่กำลังโมโหกำลังคันไม้คันมืออยากฟาดหน้าใครสักคน
“มันสามารถตั้งค่ายกลชั่วคราวขึ้น ทำให้คนไม่สามารถเข้าใกล้ได้” ตู๋ซานชิงอธิบาย
“ไอ้คนพวกนี้มัน… บัดซบ!!” จางเชียนพูดด้วยความโกรธ
ทว่าตู๋ซานชิงกลับยิ้มเย็นชา “แต่ข้ามีวิธีทำลายมัน!”
จางเชียนที่ได้ยินจึงกล่าวออกมาด้วยความดีใจ “พูดมา!”
