บทที่ 80 พอถึงขั้นสร้างรากฐานแล้ว ถึงได้รู้ว่าขั้นต่อไปนั้นยากแค่ไหน!
ตู๋ซานชิงไฉนเลยจะรู้ได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่เอ่ยอย่างหดหู่ว่า “รอ!”
”รอ?”
”ข้าเดาว่าต้องใช้เวลากว่าเขาจะทำลายค่ายกลได้!” ตู๋ซานชิงทำได้แค่เพียงปลอบใจตัวเอง
ส่วนจางเชียนเองก็ทำได้เพียงรอต่อไปอย่างเงียบ ๆ
ในขณะที่ลู่เฉินยังคงเปิดประตูทำการค้าเพื่อสมุนไพรวิญญาณ เม็ดยา และอื่น ๆ
…
เสี่ยเจี้ยนรีบกลับไปที่สำนักมารราตรีในชั่วข้ามคืน และได้พาเถียนอวิ๋นเมิ่งที่บาดเจ็บสาหัสมาที่ตำหนักมารราตรี
ตำหนักแห่งนี้ รอบด้านล้วนมีประตูหินมากมาย
ในขณะเดียวกันก็มี ‘คน’ อยู่เบื้องหลังประตูหินทุกบาน
เสี่ยเจี้ยนกล่าวกับประตูหินเหล่านั้นด้วยความเคารพว่า “เหล่าผู้อาวุโส”
“สถานการณ์เป็นอย่างไร?” เสียงนี้ดังออกมาจากประตูหินบานหนึ่ง
เสี่ยเจี้ยนและเถียนอวิ๋นเมิ่งจึงเริ่มอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา
บรรดาผู้ที่อยู่หลังประตูหินจึงพากันสงสัยว่าหมอเทวดาคนนั้นคือใคร คาดไม่ถึงว่าจะเชื้อเชิญมาได้ยากเช่นนี้
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นมาภายในห้องโถงของตำหนัก “ไร้ความสามารถ!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเข้มงวดของสตรีผู้นี้ เสี่ยเจี้ยนก็เอ่ยด้วยความตื่นตระหนกว่า “ท่านเจ้าสำนัก ค่าย… ค่ายกลนั่นน่ากลัวจริง ๆ ขอรับ!”
ส่วนเถียนอวิ๋นเมิ่งยิ่งรู้สึกเสียใจมากกว่าเดิม “ท่านเจ้าสำนัก ท่านดูสิ สภาพข้าก็เป็นเช่นนี้แล้ว!”
“ข้าให้เจ้าไปเชิญคนมา แต่เจ้าก็ยังกล้าดีไปต่อส
