บทที่ 79 เมื่อมาแล้ว ก็อย่าคิดจะกลับไปเลย!
เมื่อเห็นโจวกังดูมั่นใจอย่างมาก ตู๋ซานชิงจึงเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เชิญเลยขอรับ!”
โจวกังกระโดดและร่อนลงบนกำแพงของคฤหาสน์ หลังจากจ้องมองไปที่ค่ายกลหมอกที่อยู่ข้างหน้า เขาก็หันมามองทั้งสองด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้ารอที่นี่ ข้าจะเข้าไปทำลายค่ายกล!”
“ได้ขอรับ!” ทั้งสองตอบรับออกมาอย่างพร้อมเพรียง
ครู่ต่อมาโจวกังก็เข้าสู่ค่ายกลของลู่เฉิน
บัดนี้รอบด้านมีแต่ม่านหมอก โจวกังจึงแผ่จิตสัมผัสออกไปสำรวจรอบ ๆ แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขากลับพบว่าเขาไม่สามารถลงมือได้ สีหน้าของปรมาจารย์ค่ายกลผู้นี้จึงเต็มไปด้วยความสงสัย “แปลก เหตุใดข้าจึงหาข้อบกพร่องในค่ายกลนี้ไม่พบ?”
ทันใดนั้น ลู่เฉินพลันปรากฏตัวขึ้นจากหมอกและมองไปที่โจวกังพลางเอ่ยว่า “น่าสนใจ…”
เมื่อโจวกังเห็นลู่เฉิน เขาก็เบิกตากว้างทันที “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
”นี่คือบ้านพักของข้า เจ้าว่ามาซิ เหตุใดข้าถึงไม่ควรอยู่ที่นี่?” ลู่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม
ดวงตาของโจวกังยังคงเบิกกว้าง “อันใดนะ?”
“ช่างเป็นโชคชะตาเสียจริง” ลู่เฉินค่อย ๆ คลี่ยิ้ม
โจวกังที่ได้ยินก็ขวัญกระเจิง เขารีบหันกายแล้วกระโดดออกไปหมายจะไปจากที่นี่ แต่โซ่ตรวนจำนวนนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ และพันธนาการร่างของเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว
ครานี้โจวกังตื่นตระหนกตกใจยิ่งนัก “นี่… มันเกิดอะไรขึ้น?”
”หากเจ้าใช้พลังปราณที่นี่ เจ้าก็จะถูกล่ามโซ่!” ลู่เฉินส่งย
