พักผ่อน
“ท่านคิดจะกักเขาไว้อย่างนั้น?”
”ข้ากำลังรอโอกาสอยู่”
“โอกาส? โอกาสอะไร?”
ลู่เฉินย่อมรอโอกาสที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้และโอกาสให้อีกฝ่ายยอมจำนน มิฉะนั้นด้วยความสามารถขั้นก่อกำเนิดของอีกฝ่าย ตัวเขาเองในยามนี้คงไม่อาจควบคุมได้
ดังนั้นลู่เฉินจึงทำได้เพียงอาศัยค่ายกล และทำลายความมุ่งมั่นของอีกฝ่ายก่อน จากนั้นรอให้ขั้นพลังของเขาเพิ่มขึ้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน
คนที่อยู่ด้านนอกสองคนรอจนถึงรุ่งสาง กระทั่งประตูคฤหาสน์เปิดออกและต้อนรับแขกอีกครั้ง
”สถานการณ์เป็นอย่างไร?” ดวงตาของตู๋ซานชิงเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่เป็นอันใดเลย
จางเชียนเห็นเช่นนั้นก็พลันร้อนใจ “ปรมาจารย์โจวคงไม่ได้เป็นอันใดไปหรอกกระมัง?”
