บทที่ 78 วันนี้เป็นวันที่ดีจริง ๆ ไม่ว่าใครก็แห่กันมาทั้งนั้น!
เดิมทีลู่เฉินคิดว่าเสี่ยเจี้ยนจะหวาดกลัวจนรีบถอนกำลังออกไป
แต่เสี่ยเจี้ยนกลับเริ่มกระวนกระวายและเร่งพลังอย่างบ้าคลั่ง พยายามที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการอันแน่นหนา
แต่ยิ่งเสี่ยเจี้ยนบ้าคลั่งมากเท่าไหร่ โซ่ตรวนก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น มันรัดเขาแน่นจนทำให้เจ้าตัวหนีออกไปไม่ได้
“นี่มันบ้าอันใด รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” เสี่ยเจี้ยนคำราม
เถียนอวิ๋นเมิ่งรู้สึกหวาดกลัว นางหมายจะเข้าไปช่วย แต่ทันทีที่นางออกแรง นางก็ถูกโซ่ตรวนนั้นรัดด้วยเช่นกัน
ลู่เฉินฉีกยิ้มในความมืด “ข้าบอกแล้ว พวกเจ้าต่างหากที่จะต้องเสียใจ!”
ตอนนี้พวกเขาสองคนจึงได้รู้ว่าคฤหาสน์หลังนี้น่ากลัวเพียงใด
แต่เสี่ยเจี้ยนเป็นคนที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง อีกทั้งยังมีอารมณ์รุนแรงบ้าคลั่ง ดังนั้นหลังจากติดกับดัก เขาก็พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง!
แต่เถียนอวิ๋นเมิ่งนั้นแตกต่างออกไป นางเป็นสตรีเจ้าเล่ห์ ดังนั้นเมื่อเห็นบางอย่างผิดปกติ นางจึงเริ่มที่จะเอ่ยกับลู่เฉินอย่างลับ ๆ ว่า “หมอเทวดา บอกข้าที ทำอย่างไรถึงจะปล่อยพวกเราไป”
“ปล่อยพวกเจ้าไป? เช่นนั้นพวกเจ้าก็จะได้เปรียบไม่ใช่หรือ?” ลู่เฉินหัวเราะขึ้นมา
เถียนอวิ๋นเมิ่งที่ได้ยินพลันร้อนใจขึ้นมา นางจึงรีบหันไปถามเสี่ยเจี้ยน “ศิษย์พี่ มีวิธีหนีหรือไม่?”
”ต้องใช้ยันต์ลี้มารแล้ว!” หลังจากที่เสี่ยเจี้ยนกล่าวจบ เขาก็หยิบยันต์ออกมาแล้วคำราม สุ
