บทที่ 76 เมื่อเห็นดาวตก ก็หวนนึกถึงจักรพรรดินี!
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มออกมาแต่ไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นก็เอื้อมไปจับแขนขวาของตู๋ซานชิง และมองเข้าไปภายในร่างกายอีกฝ่าย
ขณะนั้นเอง ลู่ฉินสัมผัสได้ถึงไข่ของแมลงกัดกินวิญญาณเหล่านั้น
ไข่แมลงเหล่านี้ทำให้ตู๋ซานชิงสูญเสียพลังปราณไป แต่ลู่เฉินรู้อีกฝ่ายตั้งใจใส่สิ่งนี้เข้าไปในร่างกาย
ไม่เพียงเท่านั้น ไข่เหล่านี้ยังเคลื่อนตัวผ่านแขนของตู๋ซานชิง หมายจะเข้าสู่ร่างกายของลู่เฉิน!
ตู๋ซานชิงหัวเราะขึ้นมาเมื่อเห็นความสำเร็จของตน “เป็นเช่นไรบ้าง?”
ลู่เฉินดึงมือกลับมาก่อนจะยิ้ม “เสร็จแล้ว แมลงภายในร่างกายของเจ้า ถูกข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว!”
เมื่อตู๋ซานชิงตรวจดูภายในร่างกายของตนก็พบว่าพลังปราณกลับมาเช่นเดิมแล้ว “เจ้าแน่ใจนะว่าดูละเอียดแล้ว ไม่ใช่เป็นข้าที่ทำให้มันหายไปเอง?”
“หืม? เจ้าหมายความเช่นไร?” ลู่เฉินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
ตู๋ซานชิงหัวเราะเสียงดังขึ้นมา ส่วนจางเชียน เมื่อเห็นทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เขาจึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “เจ้าหนู พวกนั้นเป็นแมลงกัดกินวิญญาณ และตอนนี้มันก็ได้เข้าสู่ร่างกายของเจ้าไปเสียแล้ว!”
ลู่เฉินได้ฟังแล้วร้องอ๋อขึ้นมา แต่ไม่ได้แสดงอาการมากนัก
ทว่าหนานเหยากลับร้องออกมาด้วยความตกใจ “แมลงกัดกินวิญญาณ!”
ตู๋ซานชิงได้แต่ตบบ่าของลู่เฉิน “เจ้าหนู คิดจะสู้กับข้า เจ้ายังเด็กเกินไปนัก!”
จางเชียนอยากจะเก็บข้าวของเหล่านั้นคืนมา
ทว่าลู่เฉินกลับยิ
