้มแล้วเอ่ยออกมาว่า “ของพวกนี้เป็นของข้า”
ลู่เฉินเอ่ยจบก็เก็บของพวกนั้นขึ้นมาทันที
“เฮ้ เจ้าหนู ความตายอยู่ตรงหน้า ยังกล้าทำอะไรเช่นนี้อยู่หรือ?” จางเชียนไม่คิดว่าลู่เฉินจะหยิ่งผยองได้ถึงเพียงนี้ เขาจึงใช้แขนข้างเดียวขว้างลูกไฟออกมาเพื่อหวังจะทำร้ายลู่เฉิน
แต่ขณะที่เริ่มใช้ กลางสุญญะก็พลันปรากฏโซ่ตรวนเส้นหนึ่งขึ้นมา และพุ่งไปพันรอบตัวจางเชียนอย่างรวดเร็ว
จางเชียนมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “นี่… คืออะไร!”
ตู๋ซานชิงเองก็รู้สึกหวาดกลัว
ส่วนลู่เฉิน เขายิ้มพลางมองไปยังคนทั้งสอง “นี่คือผลของค่ายกลที่ข้าวางไว้!!”
“ค่ายกล?” คนทั้งคู่ต่างสงสัย
หลังจากลู่เฉินอธิบายออกมา พวกเขาจึงรู้ว่าค่ายนี้น่ากลัวเพียงใด จากนั้นจางเชียนจึงรีบหยุดใช้เคล็ดวิชาและทำให้โซ่ตรวนค่อย ๆ หายไป
แต่ภาพที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มันก็มากพอแล้วที่จะทิ้งรอยแผลให้จางเชียนหวาดกลัว และไม่กล้ากระทำบุ่มบ่ามอีก
ตู๋ซานชิงจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนู ข้าจะบอกเจ้าให้ ไข่ของแมลงกัดกินวิญญาณได้เข้าไปสู่ร่างกายของเจ้าแล้ว เพียงแค่ข้าคิดควบคุมมัน มันก็จะกัดกินพลังปราณของเจ้าอย่างบ้าคลั่ง!”
“เจ้ากำลังขู่ข้างั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังตู๋ซานชิง
“ไม่เชื่อหรือ? ได้สิ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าข้าน่ากลัวแค่ไหน!” ตู๋ซานชิงเริ่มควบคุมแมลงพวกนั้น แต่เขากลับพบว่าตนเองไม่สามารถเชื่อมต่อกับแมลงพวกนั้นได้เลย!
ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้ตู๋ซานชิงเกิดสงสัยขึ้นมา “น
