ี่… เกิดอันใดขึ้น?”
ขณะที่จางเชียนแทบอดใจรอไม่ไหว รีบถามถึงความคืบหน้า “อันใด? มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?”
“ดูเหมือนว่าจะขาดการติดต่อไป” ตู๋ซานชิงเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา ถึงขนาดรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
เป็นอย่างที่คาดคิด เมื่อลู่เฉินยื่นมือออกมา ในมือพลันมีไข่แมลงที่กลายเป็นแมลงตัวเล็กบินออกมา
แมลงพวกนี้ราวกับหิ่งห้อยคริสตัลโปร่งแสง และตัวก็เล็กเป็นอย่างมาก
“เป็นไปได้เช่นไร อยู่ในมือเจ้าได้อย่างไร?”ตู๋ซานชิงเบิกตากว้าง
ลู่เฉินยิ้ม “พวกเจ้าลองเดาดูสิ”
พูดจบลู่เฉินก็ทำการเก็บ ‘ค่ารักษา’ พวกนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
ตู๋ซานซิงที่เห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ก็หวาดกลัวยิ่ง เขาหันไปตะโกนใส่จางเชียนด้วยความร้อนใจ “ถอยเร็ว!”
จางเชียนรีบเดินไปยังประตูและเปิดออกทันที จากนั้นทั้งสองก็รีบเดินออกไปราวกับคนบ้า
ผู้คนที่ต่อแถวอยู่ด้านนอกต่างพากันแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ส่วนหนานเหยา นางก็ได้กล่าวออกมาด้วยความกระตือรือร้นว่า “ข้าว่าแล้ว ท่านช่างเก่งกาจนัก แม้แต่แมลงกัดกินวิญญาณยังสามารถจับได้!”
“น่าเสียดาย แมลงพวกนี้อ่อนแอเกินไป มิเช่นนั้นถ้าเลี้ยงดูแลเสียหน่อยก็ยังสามารถยัดมันกลับเข้าไปยังร่างกายของพวกเขาได้!” ลู่เฉินยื่นมืออกมาอีกครั้ง พลางมองแมลงตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
หนานเหยาถามเสียงสั่น “ท่านสามารถควบคุมแมลงได้หรือ?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
หนานเหยาแปลกใจ “แท้จริงแล้วท่านนี่มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ!”
ลู่เฉินไม่ไ
