งไห้หรือ?”
“ร้องไห้? ไม่ใช่หรอก!” ลู่เฉินเผยยิ้มออกมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ขณะที่หนานเหยาคิดว่าลู่เฉินต้องเป็นผู้ที่มีเรื่องราวบางอย่างเบื้องหลังเป็นแน่ ดังนั้นจึงถามขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าว่านะคุณชายลู่ เจ้าอายุเพียงไม่กี่สิบปี เหตุใดจึงรู้สึกเจ็บปวดราวกับเป็นผู้เฒ่าชราเล่า?”
ลู่เฉินไม่ได้ตอบอะไร และในขณะนั้นเอง ค่ายกลก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ราวกับว่ามีคนพยายามจะเข้ามาที่นี่!
“มีแขกมา!” ลู่เฉินยิ้มและลงจากภูเขาไป
หนานเหยาจึงรีบตามไปทันที “ท่านอย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!”
