บทที่ 75 แกะดำตัวใหญ่มาแล้ว!
ลู่เฉินที่อยู่ในคฤหาสน์สามารถเก็บเงินได้จำนวนมากแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น คนพวกนั้นที่มาก็ได้รับการรักษาอย่างดี ทำให้ชื่อเสียงของลู่เฉินนับวันยิ่งโด่งดังมากขึ้น
แต่ผู้ที่รู้จักชื่อของลู่เฉินนั้นมีจำนวนไม่มาก เพราะแท้จริงแล้วชายหนุ่มไม่ได้เปิดเผยมันออกไป
ดังนั้นทุกคนจึงรู้เพียงแค่ว่าเขาคือหมอเทวดา
แม้แต่คนที่อยู่ในเมืองใกล้ ๆ เมื่อได้ยินข่าวนี้แล้วต่างก็เกิดการเคลื่อนไหว พากันเดินทางมาหาหมอเทวดาที่เมืองจวนสวรรค์
ทำให้ทั่วทั้งเมืองจวนสวรรค์มีผู้มาขอรับการรักษามากมายนับไม่ถ้วน
…
ขณะนั้นเอง ภายนอกสำนักพฤกษาสวรรค์มีผู้คนมารวมตัวกันจำนวนมาก
สำนักพฤกษาสวรรค์ที่นำโดยผู้อาวุโสจื่อนั้นยังมีปิงหลิวหลีที่ติดตามอยู่ในมุมมืด รวมทั้งเถียนอวิ๋นเมิ่ง และเสี่ยเจี้ยน ที่เฝ้าอยู่ที่นี่มาสองถึงสามวันแล้ว
“ศิษย์พี่ ผู้อาวุโสจื่อและคนจากสำนักพฤกษาสวรรค์เข้าไปแล้ว แต่เหมือนจะไม่พบเจ้าหนุ่มคนนั้น” เถียนอวิ๋นเมิ่งกล่าวด้วยสีหน้าฉงน
ส่วนเสี่ยเจี้ยน เขามีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเมื่อต้องเผชิญกับค่ายกลกำจัดมาร “หรือว่าเขาจะหนีออกไปแล้ว?”
“ไม่รู้!” เถียนอวิ๋นเมิ่งส่ายหัว
เสี่ยเจี้ยนโมโหจนกัดฟันกรอด
และในขณะนั้นเอง นกสีแดงเลือดตัวหนึ่งพลันตกลงมาตรงหน้าเสี่ยเจี้ยนจนทำให้เขาตกใจ เขาจ้องเขม็นไปทางนกสีแดงเลือดนั้นทันที
ทันใดนั้น นกสีแดงเลือดตัวนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “เจ้าสำนักสั่งให้พวกท่าน
