ไปที่เมืองจวนสวรรค์เพื่อเชิญใครคนหนึ่ง!”
“เชิญคน?” เสี่ยเจี้ยนและเถียนอวิ๋นเมิ่งสงสัย
“คนผู้นี้รู้วิชาแพทย์ ตอนนี้มีชื่อเสียงมากในเมืองจวนสวรรค์ และเมื่อพวกท่านไปถึงแล้ว ไม่ว่าจะต้องจ่ายมากเท่าไหร่ ก็ต้องเชิญเขากลับมายังสำนักมารราตรีให้ได้” นกสีแดงเลือดพูดจบก็บินจากไป
เถียนอวิ๋นเมิ่งที่ได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “ศาสตราวุธวิถีมารก็ยังหาไม่เจอ แล้วยังจะให้พวกเราไปเชิญคนอีก?”
เสี่ยเจี้ยนไม่มีทางเลือก “คาดว่าเจ้าสำนักต้องให้ความสำคัญกับหมอเทวดาผู้นี้มากแน่!”
“หรือว่าพวกเราต้องออกไปจากที่นี่จริง ๆ?” เถียนอวิ๋นเมิ่งรู้สึกไม่เต็มใจนัก โดยเฉพาะเมื่อคิดว่ายังไม่สามารถจับลู่เฉินได้ด้วยมือของตน นางก็รู้สึกราวกับจะกลายเป็นบ้า!
เสี่ยเจี้ยนพูดขึ้นมาอย่างลังเล “คำสั่งของเจ้าสำนักไม่สามารถขัดได้! มิฉะนั้น…”
“แต่ว่า”
“เข้าไปในเมืองแล้วไปเชิญหมอเทวดาก่อน หลังจากนั้นเราค่อยกลับมาหาเจ้าเด็กนั่นที่นี่” ถึงแม้ว่าเสี่ยเจี้ยนจะไม่ต้องการ แต่เขาก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของสำนักมารราตรีได้
แน่นอนว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งรู้ถึงกฎของสำนักมารราตรี ดังนั้นสายตาของนางจึงเป็นประกายก่อนจะพูดออกมาว่า “แต่พวกเราฝึกวิถีมาร หากเข้าไปในเมืองและถูกพบ เกรงว่าจะหนีออกมาได้ยาก!”
เสี่ยเจี้ยนรู้ว่าผู้ที่คิดว่าตนเองชอบธรรมมักจะไม่ชอบผู้ฝึกวิถีมารแบบพวกเขา ดังนั้นจึงรีบคิดหาวิธีทันที “นำไข่มุกแฝงมารติดตัวไป เมื่อเข้าไปถึงในเมืองก็อ
