นามของมัน นางก็พลันเกิดความสนใจขึ้นมาทันที
ว่าแล้วลู่เฉินก็เริ่มการสอน เขาหยิบวัตถุธาตุไม้ที่นำมาจากสำนักพฤกษาสวรรค์ออกมาเพื่อให้นางได้ดูดซับเข้าไป
เมื่อไอวิญญาณพฤกษาของวัตถุธาตุไม้พวกนี้ถูกดูดออก มันก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ และแค่เพียงสัมผัสเบา ๆ พวกมันก็พลันสลายหายไปฝุ่นผง
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ฮวาหลิงมู่ตื่นเต้น “พี่ใหญ่ประหลาด พลังนี้ช่างมหัศจรรย์นัก!”
“ข้ายังมีวัตถุธาตุไม้อีกนิดหน่อย เจ้าค่อย ๆ กลืนลงไป ส่วนข้าจะไปหาให้เจ้าเพิ่มอีก” ลู่เฉินพูดจบก็ลุกขึ้น
ส่วนฮวาหลิงมู่ก็ขานรับและรีบหันไปฝึกฝนต่อทันที
หนานเหยาที่อยู่ภายในสร้อยคอรู้สึกแปลกใจ “ท่านให้นางฝึกวิชาใด เหตุใดพอสัมผัสวัตถุธาตุไม้เหล่านั้น พลังวิญญาณพฤกษาก็พลันถูกดูดซับจนแห้งไป”
“ความลับ” ลู่เฉินไม่คิดจะอธิบายให้นางฟัง
หนานเหยาเพียงแค่ยิ้ม “แล้วท่านจะไปหาวัตถุธาตุไม้มากมายมาให้นางฝึกจากที่ใด?”
เห็นได้ชัดว่าหนานเหยานั้นดูออกว่าถ้าหากต้องการฝึกฝน ‘แก่นหทัยพฤกษาควบแน่น’ อะไรนั่น ลำพังแค่วัตถุธาตุไม้ของลู่เฉินนั้นไม่อาจสำเร็จได้
แต่ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “มีวิธีมากมาย!” พูดจบ ลู่เฉินจึงเขียนป้ายประกาศแผ่นหนึ่ง และนำไปติดไว้ที่หน้าประตู
เมื่อหนานเหยาเห็นเนื้อหาในนั้นก็เบิกตากว้าง “ทำไมเจ้าไม่ไปปล้นเสียเลยเล่า?”
“ทำไมหรือ?”
“มาหาหมอหนึ่งครั้ง วัตถุธาตุไม้อายุหนึ่งพันปีขึ้นไป หรือสมบัติวิญญาณสักชิ้น และต้องเป็นของคุณภาพชั้นเลิศ! หร
