ือไม่ก็เม็ดยาชั้นเลิศ!” หนานเหยารู้สึกว่าลู่เฉินคิดราคาเช่นนี้มันก็ไม่ต่างอันใดกับการปล้นสักนิด!
“หากคิดถูกไป ใคร ๆ ก็คงมาหาข้ากันมากมาย เช่นนั้นข้าจะเอาเวลาที่ไหนไปฝึกฝน วัน ๆ คงต้องเสียไปกับการรักษาให้กับใครหน้าไหนก็ไม่รู้!” ลู่เฉินยิ้ม
“ท่านนี่นะ ใจดำเสียจริง!” เมื่อฟังแล้วหนานเหยาก็ตำหนิลู่เฉินออกมา
“นี่เรียกว่าการค้า และข้ามีป้ายราคาชัดเจน ไม่ได้หลอกลวงใคร จะใจดำได้เช่นไร?”
หนานเหยาพูดไม่ออก แต่นางยังอดไม่ได้ที่จะพูดโจมตีออกมา “ข้าคิดว่า ไม่มีใครโง่เช่นนี้หรอก จะยอมจ่ายมากมายขนาดนี้เพื่อตรวจเพียงหนึ่งครั้งงั้นหรือ? ยาก!”
“มาตรวจโรคที่นี่ ต้องเป็นโรคที่ผู้อื่นตรวจไม่พบ และการที่ผู้อื่นตรวจไม่พบ ก็ต้องเป็นอาการป่วยที่ร้ายแรง และอาการป่วยที่ร้ายแรง ยอมจ่ายเพิ่มสักนิดก็ไม่เห็นเป็นอะไร”
หนานเหยาตกตะลึงขึ้นมา “ดูเหมือน… จะมีเหตุผล”
ลู่เฉินตั้งท่าจะพูดบางอย่าง ทว่าในขณะนั้น…
ที่ด้านนอกพลันกลายเป็นคึกคักขึ้นมา
บางคนบอกว่าจะรีบไปหาสมุนไพรวิญญาณ บ้างก็บอกว่าจะรีบไปหาสมบัติวิญญาณ หรือแม้แต่กระทั่งเม็ดยาชั้นเลิศ
เพียงไม่นาน เรื่องที่ลู่เฉินจะทำการรักษาให้ผู้คนนั้นก็ได้แพร่กระจายไปทั่ว
แม้แต่ภายในจวนเจ้าเมืองนั้น เมื่อว่านจินได้รับข่าวนี้ เขาก็ยิ้มออกมาพลางมองไปยังหนิวเถิง “เขาเริ่มเปิดราคาในการรักษาผู้คนแล้ว”
“อืม”
“ราคาค่อนข้างสูง แต่เมื่อมองจากวิชาแพทย์ของเขาก็นับว่าสมราคานัก” ว่านจินหว
