บทที่ 73 กลืนกินไอวิญญาณ ทำลายพื้นที่เล็ก ๆ
โหย่วหลง ยอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดของวังเหมันต์สงัด
หญิงสาวทั้งสองคิดไม่ถึงว่าเสียงของเขาจะดังออกมาจากร่างของหงเหยียนเสวีย!
ลู่เฉินหันไปเตือนหงเหยียนเสวียว่า “นี่เป็นเคล็ดวิชาเงาน้ำแข็งของวังเหมันต์สงัด ไม่ใช่ร่างแท้จริงของเขา เป็นเพียงแค่จิตที่อยู่ในร่างของเจ้า เพื่อเอาไว้ควบคุมพิษน้ำค้างแข็ง”
หงเหยียนเสวียถอนหายใจออกมา
หงเหยียนลั่วนึกแปลกใจ “เช่นนั้นเขาก็รับรู้ถึงพวกเรามาโดยตลอด?”
“ไม่ มีเพียงเมื่อข้าไปกระตุ้นพิษ เขาจึงจะสัมผัสถึงข้าได้ ส่วนพวกเจ้า เขาไม่มีทางสัมผัสถึงได้”
ลู่เฉินพูดจบก็ให้ทั้งสองอยู่นิ่ง ๆ และไม่ว่าจะได้ยินอะไรก็ห้ามสนใจ
หงเหยียนเสวียนั่งทอดกายลง จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ทางด้านลู่เฉิน เขาเองก็นั่งลงก่อนจะหลับตา อึดใจถัดมา จิตวิญญาณของลู่เฉินก็ได้ผ่านเข้าไปในไอความเย็นที่อยู่รอบ ๆ วิญญาณก่อกำเนิดในร่างของหงเหยียนเสวีย
ไอความเย็นนี้ได้กลายเป็น ‘พื้นที่’ เล็ก ๆ เมื่อจิตวิญญาณของลู่เฉินผ่านเข้าไป เสียงจากภายในพื้นที่นั้นก็ดังขึ้นมาว่า “ใครกัน!”
จิตวิญญาณของลู่เฉินได้ก่อตัวเป็นร่างคน และยืนอยู่ในพื้นที่ซึ่งมีไอเย็นล้อมรอบ เขายิ้มพลางมองไปยังชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ชายผู้นี้ แท้จริงแล้วก็เป็นเสี้ยวดวงจิตที่แปลงกายมาเช่นกัน
คนผู้นี้คือโหย่วหลงที่พวกนางกล่าวถึง!
เมื่อโหย่วหลงเห็นดวงจิตที่เป็นเพียงขั้นกลั่นลมปราณ เขาก็ยิ้มออกม
