ไปเดินเล่นที่สนามด้านนอก
หงเหยียนลั่วจึงทำได้เพียงเดินไปเป็นเพื่อนนาง
….
หลังจากลู่เฉินได้ส่งหญิงสาวในคฤหาสน์ออกไปแล้ว ก็เหลือเพียงแค่ฮวาหลิงมู่และเจี่ยลัว กับต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราซึ่งแปลงกายเป็นกระบี่
“พี่ใหญ่ประหลาด พวกนางไปหมดแล้วหรือ?” ฮวาหลิงมู่เอ่ยถาม
ลู่เฉินยิ้มให้นางแล้วเอ่ยว่า “พวกนางก็มีชีวิตของพวกนางเอง”
ฮวาหลิงมู่ขานรับด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
“รีบกลับไปฝึกฝนเถอะ” ลู่เฉินหันไปพูดกับเด็กสาว แต่ฮวาหลิงมู่ที่ได้ยินดังนั้นพลันรู้สึกหดหู่ ปากเล็ก ๆ ของนางอ้าออกเพื่อกล่าวคำ “สองวันนี้ ข้าฝึกวิชาคุมจิตวิญญาณมาตลอด แต่กลับรู้สึกว่า มีพลังบางอย่างกำลังขัดขวาง ทำให้ข้าไม่สามารถฝึกต่อไปได้!”
“หืม? จริงหรือ? มาให้ข้าดูหน่อย!” ลู่เฉินแปลกใจ
