ะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้รับผลกระทบใดจากความหนาวเย็นรอบด้าน นางก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ
หลงเหยียนลั่วแนะนำ “เขาก็คือคนที่รักษาบุตรชายของเจ้าเมือง”
“ท่าน เชิญเขามาจริง ๆ หรือ?” หญิงสาวรู้สึกคาดไม่ถึง
หงเหยียนลั่วขานรับ นางมองไปยังลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “ผู้นี้ก็คือน้องสาวของข้า หงเหยียนเสวีย”
เมื่อลู่เฉินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย หงเหยียนลั่วจึงถามต่อ “เจ้ามีวิธีรักษาหรือไม่?”
“มี… แต่”
“แต่อันใด?” หงเหยียนลั่วถามอย่างร้อนใจ และแม้แต่หงเหยียนเสวียก็รู้สึกเช่นกัน
“นางได้รับพิษมาเป็นเวลานาน จึงจำเป็นต้องใช้สมุนไพรจำนวนมาก และบางอย่างในนั้นข้าก็ไม่มี!” ลู่เฉินอธิบาย
“สมุนไพรใด ขอเพียงบอกข้ามา ข้าหามาให้ได้แน่นอน!” หงเหยียนลั่วรีบเอ่ย
ลู่เฉินจึงค่อย ๆ อธิบายถึงสมุนไพรที่จำเป็น
จากนั้นหงเหยียนลั่วก็ตอบรับทันที “ได้ เจ้ารอยู่ที่นี่ ประเดี๋ยวข้าจะกลับมา”
หงเหยียนลั่วเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินออกไป
ส่วนหงเหยียนเสวีย นางพลันถามขึ้นมาอย่างสงสัย “ท่านเกลี้ยกล่อมพี่หญิงของข้าอย่างไร?”
“เกลี้ยกล่อม?”
“ใช่ พี่หญิงของข้าน่ะ ปกติแล้วจะไม่ยอมเชื่อผู้ใด และยิ่งไม่ยอมพาคนแปลกหน้ามาที่นี่เด็ดขาด แต่นางกลับวางใจปล่อยให้ท่านอยู่ที่นี่ได้” หงเหยียนเสวียแปลกใจ
ลู่เฉินยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พี่หญิงของเจ้าได้เห็นฝีมือวิชาแพทย์ของข้าแล้ว และข้ายังถอนพิษบางอย่างให้นางอีกด้วย”
“พิษ?”
จากนั้นลู่เฉินจึงเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้นาง
