น สีหน้าก็เปลี่ยนไปดูน่ากลัวงั้นหรือ?!”
“อืม!”
“หรือว่าชายผู้นี้กับนักบุญหญิงจะมีเรื่องบาดหมางกัน?” หงเหยียนลั่วตั้งข้อสงสัย
หงเหยียนเสวียรู้สึกกังวลใจขึ้นมา “ข้ากลัวว่าหากเขายังไม่อาจละวางโทสะได้เมื่อคิดถึงนักบุญหญิง คงจะทำให้การรักษาผิดพลาดเอาได้”
“วางใจเถอะ มีข้าอยู่ข้าง ๆ หากมีปัญหาใด ข้าจะหยุดมันเอง” หงเหยียนลั่วปลอบ
หงเหยียนเสวียจึงรับคำ “เช่นนั้นก็ได้!”
จากนั้นหงเหยียนลั่วจึงให้ลู่เฉินเข้ามา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มการรักษาทันที ส่วนหงเหยียนลั่วนั้น นางก็คอยเพ่งมองทุกเข็มของลู่เฉินตาไม่กะพริบ เพราะกลัวว่าเขาจะทำพลาดเอาได้
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป เสียงของชายผู้หนึ่งก็ดังออกมาจากร่างของหงเหยียนเสวีย “ใครกำลังทำการรักษาให้เจ้า!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ หงเหยียนลั่วและฝาแฝดก็ถึงกับหวาดกลัวขึ้นมา ทั้งคู่ต่างเอ่ยออกมาพร้อมกันว่า “โหย่วหลง!”
