ลอมแก่นแท้สมบูรณ์พร้อม กลายเป็นหนึ่งในสิบผู้มากความสามารถแห่งแดนทักษิณา!”
ลู่เฉินยิ้มเย็นชา คิดในใจว่า ‘หนึ่งแสนปีก่อนไม่ได้ฆ่าเจ้า ครั้งนี้จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!’
เมื่อเห็นลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือก หงเหยียนเสวียก็รู้สึกตื่นตระหนก จนกระทั่งหงเหยียนลั่วกลับมาและหยิบสมุนไพรกองหนึ่งมาแล้วเอ่ยว่า “ทั้งหมดอยู่ในนี้”
“อืม เอามาให้ข้า” ลู่เฉินเอ่ยพลางหยิบเข็มออกมา
ทันทีที่เห็นเข็มเงิน หงเหยียนเสวียพลันรู้สึกตระหนก นางกล่าวว่า “พี่หญิง นี่… มันจะได้ผลจริงหรือไม่?”
“วางใจเถอะ ข้าลองแล้ว” หงเหยียนลั่วรับปาก แต่เมื่อหงเหยียนเสวียนึกถึงท่าทีของลู่เฉินก่อนหน้านี้ นางก็รู้สึกตระหนกขึ้นมา “แต่ว่า!”
“เป็นอันใด? มีปัญหาหรือเปล่า?” หงเหยียนลั่วแปลกใจ
“ข้าอยากจะคุยกับท่านก่อน” หงเหยียนเสวียอดไม่ได้จึงพูดขึ้นมา
หงเหยียนลั่วรู้ดีว่าน้องสาวของตนไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ดังนั้นนางจึงมองไปทางลู่เฉิน “คุณชายลู่ เกรงว่าต้องรบกวนท่านไปยืนรอด้านหน้าประตูเสียก่อน”
“ไม่เป็นไร พวกเจ้าคุยกันเถอะ” ลู่เฉินไม่ได้สนใจอันใด เขาเก็บอาการและเดินไปที่ประตู
หงเหยียนลั่วที่เห็นดังนั้นจึงหันกลับมาถามผู้เป็นน้องอย่างแปลกใจ “เกิดอันใดขึ้น?”
“พี่หญิง เมื่อครู่เขาน่ากลัวมาก”
“อันใดนะ?”
หงเหยียนเสวียจึงเล่าเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่อีกรอบ ส่วนหงเหยียนลั่วได้ฟังแล้วนางก็พลันรู้สึกตกใจ “เจ้าหมายความว่า เมื่อเขาได้ยินเรื่องนักบุญหญิงผู้นั้
