้ม
หงเหยียนลั่วจึงตอบรับด้วยความยินดี “เช่นนั้นก็เชิญเลยเจ้าค่ะ!”
จากนั้น ลู่เฉินก็เดินตามพวกนางไป
แต่หนานเหยายังคงพึมพำไม่หยุด “เจ้าไปเรียนรู้วิชาแพทย์มาจากไหน?”
ลู่เฉินไม่ได้ตอบอันใด หนานเหยาจึงบ่นอีกครั้งว่า “ดูจากวิชาแพทย์ของเจ้า ข้าว่าต่อให้เป็นหมอหลวงในราชวงศ์หนานโยวก็ไม่เป็นปัญหา!”
“เฮ้ ท่านฟังข้าอยู่หรือเปล่า?”
“เหตุใดเงียบไปอีกแล้ว?”
”น่าเบื่อยิ่ง!”
…
ด้านนอกคฤหาสน์ หลังจากที่จางเชียนเห็นลู่เฉินและหงเหยียนลั่วออกมาด้วยกัน เขาก็เริ่มเอ่ยอย่างกังวลว่า “พี่ตู๋ ดูสิ เจ้าหนูนั่นออกไปพร้อมกับพวกนางแล้ว”
ตู๋ซานชิงลืมตาขึ้น ปากก็กล่าวว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด เถ้าแก่เนี้ยคนนี้คงขอให้เขาไปรักษาคน”
“ไปรักษาคน?”
จากนั้นตู๋ซานชิงจึงบอกสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินในตอนต้นกับจางเชียน
จางเชียนที่ได้ยินดังนั้นก็พลันฉงน “มีข่าวลือว่าเถ้าแก่เนี้ยมีน้องสาวฝาแฝด แต่ข้าไม่ได้เจอนางมาหลายปีแล้ว!”
”โอ้ เกิดอะไรขึ้นกับนาง?”
“บางคนบอกว่านางป่วยหนัก และบางคนบอกว่านางอาจจะตายไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ความจริงอยู่ดี” จางเชียนมีสีหน้าสับสน
ส่วนตู๋ซานชิง เขาได้เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ข้าไม่สนพี่น้องคู่นี้แล้ว หาวิธีจัดการกับเจ้าหนูคนนั้นดีกว่า”
”มีวิธีอื่นหรือ?”
”รอจนกว่าเขาจะแยกจากสตรีพวกนั้นแล้วค่อยว่ากัน!” ตู๋ซานชิงลุกขึ้นกล่าวด้วยความหดหู่ใจ ก่อนจะจากไปพร้อมกับจางเชียน
…
ลู่เฉินมาถึงหน้าหอราตรีหอมอย่างรวดเร็ว ก่อนที
