นางจึงจ้องลู่เฉินเขม็งแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจงเรียกคนนั้นออกมาเถิด!”
”ที่นี่มีแค่ข้าที่รู้วิชาแพทย์!” หลังจากลู่เฉินกล่าวจบ เขาก็หยิบเข็มออกมาและฝังเข้าไปในร่างกายของอาจื่อ จากนั้นก็หยิบผงยาออกมาและโรยลงบนร่างกายของอีกฝ่ายที่กำลังเน่าเปื่อย
หลังจากนั้นฉากที่น่าทึ่งก็ปรากฏขึ้น
ตุ่มพองหายไป กลิ่นเหม็นหายไป และร่างกายของอาจื่อก็กลับมาเป็นปกติ ราวกับว่านางไม่ได้ถูกวางยาพิษอย่างไรอย่างนั้น
นี่ทำให้อาจื่อตกใจ “ในชั่วพริบตา?”
ส่วนหงเหยียนลั่วพลันขมวดคิ้ว “ข้าว่า เจ้าคงจะเตรียมยาถอนพิษไว้ก่อนหน้านี้แล้ว!”
อาจื่อเห็นด้วยในทันที “ถูกต้อง พิษในตัวข้าเหมือนกับคนเมื่อวาน ดังนั้นแพทย์ที่เจ้าเชิญมาจึงช่วยเจ้าและเตรียมยาถอนพิษไว้ให้เจ้า!”
ลู่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น “แต่ถ้าหากเจ้าใช้ยาพิษที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน เช่นนั้นก็ได้แล้วสินะ?”
“จริงหรือ?” อาจื่อไม่เชื่อ
“ลองดูก็รู้แล้ว!”
อาจื่อมองไปที่หงเหยียนลั่ว และกระซิบข้าง ๆ นางว่า “นายหญิง ให้ยาพิษเย็นแก่ข้า!”
”เจ้าจะลองหรือ?” หงเหยียนลั่วตกใจ
”พิษนี้คล้ายกับพิษของนายหญิงรอง ข้าคิดว่าเราสามารถลองดูได้ว่าเขามีความสามารถจริง ๆ หรือไม่!” อาจื่ออธิบาย
หงเหยียนลั่วพลันเคร่งขรึม “แต่ถ้าเขาทำไม่ได้ก็จะไม่มียาถอนพิษ ถึงยามนั้นเจ้าจะต้องทนกับความเจ็บปวดราวกับถูกแช่แข็งทุกวัน!”
”ถ้าข้าสามารถทดสอบฝีมือของเขาได้ มันก็คุ้มค่า!”
หงเหยียนลั่วจึงไม่มีทางเลือก นอกจากหยิบยาเม็ดใ
