รอยยิ้ม
หงเหยียนลั่วพลันขมวดคิ้ว ส่วนอาจื่อก็กระซิบว่า “นายหญิง เขาอาจกำลังคิดหลอกลวงเราอยู่เป็นแน่! ”
”ไม่ว่าจะมีเจตนาหรือไม่ เราก็ไปดูก่อนก็แล้วกัน” จากนั้นนางก็ปล่อยให้คนเหล่านั้นนำทางไป
ไม่นานประตูก็ปิดลง
ส่วนแมลงก็ได้บินมาอยู่กลางอากาศเหนือสวน มันเฝ้าติดตามหงเหยียนลั่วไปไม่ห่าง
หลังจากนั้นไม่นาน หงเหยียนลั่วก็มาถึงห้องโถง ขณะที่ลู่เฉินนั่งอยู่ที่นั่นนานแล้วและเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มว่า “ยกน้ำชา!”
ไม่นนานนักก็มีคนยกน้ำชามาให้หงเหยียนลั่วกับอาจื่อ และหลังจากที่ทั้งสองคนนั่งลงแล้ว ลู่เฉินก็เอ่ยกับพวกนางด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่หง เจ้าช่างรวดเร็วยิ่ง!”
”ข้าก็ยังไม่เร็วเท่าเจ้าหรอก” หงเหยียนลั่วมองไปที่ลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม
”บอกมาเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น” ลู่เฉินเอ่ยตรงประเด็นในทันที
