อมาอยู่ที่ด้านนอกคฤหาสน์ของลู่เฉิน
ขณะที่ไกลออกไปนั้น จางเชียนและตู๋ซานชิงกำลังแอบดูพวกนางอยู่
”สตรีผู้นี้ ช่างยุ่งยากเสียจริง” จางเชียนพูดอย่างหดหู่ใจหลังจากเห็นหงเหยียนลั่วปรากฏตัวอีกครั้ง
ส่วนตู๋ซานชิง เขาพลันแค่นเสียงหึแล้วเอ่ยว่า “อย่าไปสนใจนาง!”
”แล้วตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไร?”
”ยามนี้ข้าจะปล่อยให้แมลงเหล่านี้เข้าไปตรวจสอบในนั้น” หลังจากตู๋ซานชิงพูดจบ เขาก็พาจางเชียนไปที่บริเวณใกล้เคียงคฤหาสน์ ก่อนจะเปิดกระบอกไม้ไผ่และปล่อยแมลงที่มองไม่เห็นออกมา
จางเชียนพลันฉงน “มีแมลงอะไรออกมาหรือไม่?”
”มี มันเร้นกายได้ แม้แต่ขั้นก่อกำเนิดก็ยังสัมผัสถึงมันได้ยาก ทว่ามันไม่อาจโจมตีผู้ใดได้ มันใช้เพื่อการตรวจสอบเท่านั้น!” หลังจากตู๋ซานชิงกล่าวจบ เขาก็นั่งขัดสมาธิแล้วให้จางเชียนคอยคุ้มกันไม่ให้ใครมารบกวน
หลังจากนั้นจิตสัมผัสของตู๋ซานชิงก็ติดอยู่กับแมลงเหล่านี้ และเข้าใกล้ประตูของคฤหาสน์อย่างช้า ๆ
หลังจากที่ประตูเปิดออกในยามนี้ สตรีสองสามคนก็ได้เข้ามาพิจารณาหงเหยียนลั่วอย่างอยากรู้อยากเห็น
”ข้าต้องการพบคุณชายลู่” หงเหยียนลั่วเอ่ยอย่างเย็นชา
สตรีผู้นี้เป็นผู้ที่ลู่เฉินจัดวางไว้แล้ว ดังนั้นพวกนางจึงเปิดประตูและพูดกับทั้งสองคนว่า “เขากำลังรอพวกเจ้าอยู่ที่ห้องรับแขก!”
“รอพวกเรา?” หงเหยียนลั่วงงงวย
อาจื่อเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
“เขารู้แล้วว่าพวกเจ้าจะมา ดังนั้นจึงให้พวกเรารออยู่ที่นี่” สตรีคนหนึ่งตอบด้วย
