บทที่ 68 ออกไปเรี่ยไรเงินทองกลางดึก!
ตู๋ซานชิงเอ่ยด้วยความสงสัยภายใต้งอบที่ปกปิดใบหน้าไปเกือบครึ่ง “เปล่า!”
ตอนแรกจางเชียนรู้สึกสับสนเล็กน้อย “เขา… หรือเขาจะเชิญผู้ใดมาช่วยรับมือ?”
ตู๋ซานชิงส่ายหัว “ถ้าเชิญใครมา แมลงของข้าน่าจะถูกฆ่าหรือติดกับดักแล้ว แต่ข้าสัมผัสได้ว่าแมลงของข้ากำลังโจมตีเขา แต่แค่ยังไม่สำเร็จในยามนี้”
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็เพิ่มความแข็งแกร่งของเจ้าได้หรือไม่?” จางเชียนรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ตู๋ซานชิงส่งเสียงตอบรับแล้วแขนเสื้อข้างขวาก็ปรากฏกระดิ่งเล็ก ๆ อันหนึ่ง
เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นมาทันที
ส่วนสถานการณ์ภายในคฤหาสน์ในยามนี้ แมลงเหล่านั้นพากันโจมตีอย่างดุเดือดราวกับว่าพวกมันถูกกระตุ้นจากบางสิ่ง
ความเร็วและพลังของพวกมันแข็งแกร่งขึ้นมามาก
แม้แต่หนานเหยาที่เฝ้าดูอยู่ด้านข้างก็อดรู้สึกมึนงงไม่ได้ “นี่มันอะไรกัน!”
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้ม “ในที่สุดก็มีประโยชน์บ้างแล้ว”
”มีประโยชน์?” หนานเหยาไม่เข้าใจว่าลู่เฉินกำลังทำอะไร จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง ตู๋ซานชิงที่อยู่ข้างนอกก็รอไม่ไหว เขาหยิบกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กอีกอันออกมา
คราวนี้แมลงสีดำเหล่านั้นพลันคลานออกมาจากด้านใน แต่แมลงตัวเล็ก ๆ เหล่านี้กลับปรากฏขึ้นให้เห็นราง ๆ ก่อนจะหายวับแล้วไปโผล่ยังจุดที่ไกลออกไป
จางเชียนที่กำลังเฝ้าดูอยู่พูดอย่างตื่นเต้นว่า “นี่คือแมลงระยับในตำนานหรือ?”
”ใช่ แค่พริบตาก็สามารถบินไป
