ปราณ เดาว่าคงมีไม่กี่คนที่จะเชื่อง่าย ๆ ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่สนใจ ได้แต่รอให้อีกฝ่ายมาติดกับ
…เมื่อยามค่ำคืนดำเนินมาถึง
หนานเหยาพลันกระโดดโลดเต้นออกมาจากสร้อยคอ
“ในที่สุดก็ออกมาได้แล้ว!” ภูตสาวว่าพลางเหยียดแขนขาและกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ตรงนั้น
ลู่เฉินยิ้มกับภาพตรงหน้า ทว่าเขาไม่พูดอะไร
ไม่นานหลังจากนั้น… เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น!
“ปรมาจารย์ลู่!”
นี่คือเสียงของหนิวเถิง
ลู่เฉินยืนขึ้นและไปเปิดประตู ยามนี้ที่ด้านนอกมีคนอยู่ผู้เดียวเท่านั้น และลู่เฉินก็ทำได้เพียงปล่อยให้หนิวเถิงเข้ามา
เมื่อหนิวเถิงเข้าไป เขาก็ได้หันมองรอบ ๆ และประจบชายหนุ่ม “ปรมาจารย์ลู่ ท่านร้ายกาจมาก คาดไม่ถึงว่าจะเชิญปรมาจารย์ค่ายกลมาสร้างค่ายกลที่ใหญ่โตเช่นนี้”
เชิญปรมาจารย์? เขาไม่ได้เชิญเสียหน่อย
แต่ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย เขาเพียงแค่ยิ้มแล้วถามว่า “บอกมาเถิด เจ้ามากะทันหัน เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“มีเรื่องสำคัญ”
”พูดมา!”
“ข้าเพิ่งได้รับข่าวหนึ่งมา และข้าคิดว่าท่านน่าจะสนใจข่าวนี้”
”พูดมา”
”คืนนี้ตู๋ซานชิงแห่งหุบเขาแมลงพิษจะเข้ามาในเมือง และตรงไปที่หอสมบัติสวรรค์!”
”หุบเขาแมลงพิษ?” ลู่เฉินไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่หนิวเถิงกล่าวอย่างลึกลับว่า “แหล่งเพาะพันธุ์แมลงอันดับหนึ่งแห่งแดนทักษิณา!”
“แหล่งเพาะพันธุ์แมลงอันดับหนึ่ง?”
”ใช่ ว่ากันว่ามีแมลงมีพิษ และไม่มีพิษ หรือแม้กระทั่งเม็ดยาที่ทำจากแมลง กล่าวได้ว่าเป็นแหล่งรวบรวมแมลงแปลก ๆ
