บทที่ 66 หาคนมาทดสอบวิชาแพทย์!
ลู่เฉินไม่ได้อธิบายอันใด หนานเหยาจึงร้อนใจขึ้นมา และไม่ว่าจะถามคำใดออกไป ลู่เฉินก็ไม่สนใจนางเลยสักนิด
สุดท้ายจึงทำได้เพียงแค่พึงพำออกมาเบา ๆ “ข้าจะรอดู ท่านจะมีวิธีใดทำให้เถ้าเนี้ยที่ดุร้ายนั่นยอมจำนนต่อท่าน!”
…
จางเชียนถูกหามกลับมายังหอสมบัติสวรรค์ เหล่าเสี่ยวเอ้อที่พบเห็นต่างก็พากันตกตะลึง บางคนเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง “เถ้าแก่ ท่าน… ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?”
“เจ้าเด็กนั่น ข้าจะต้องจัดการเขาให้ได้!” จางเชียนกล่าวออกมาอย่างโมโห
“เขาทำให้ท่านบาดเจ็บหรือ?” เสี่ยวเอ้อคนนั้นถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ไม่ใช่ แต่เป็นเถ้าแก่แห่งหอราตรีหอมต่างหาก”
“เถ้าแก่เนี้ยผู้นี้เก่งกาจเช่นนี้เชียวหรือ?” บางคนถึงกับเอ่ยอย่างหวาดกลัว และมีบางคนพูดขึ้นว่า “เขาลือกันว่าเถ้าแก่เนี้ยผู้นี้ เป็นยอดฝีมือที่แฝงตัวอยู่ในเมืองจวนสวรรค์!”
“น่ากลัวเช่นนี้?”
“ยังมีน้องสาวฝาแฝดผู้นั้นอีก ฝีมือเก่งกาจเช่นกัน!”
ทุกคนพากันหวาดกลัวขึ้นมา
แต่จางเชียนกลับไม่มีจิตใจจะฟังคนพวกนี้พูดคุย เขาทำได้เพียงกัดฟันอย่างโมโห “ข้าจะหาคนไปจัดการเจ้าเด็กนั่น!”
ทุกคนต่างก็สงสัยว่าจางเชียนจะเชิญผู้ใดมา
แต่จางเชียนกลับไม่ได้ตอบอะไร เพียงพูดถึงเรื่องบาดแผลของตนเท่านั้น และไม่นานก็ออกจากหอสมบัติสวรรค์ไป
…
ลู่เฉินเดินทางมาถึงประตูทางเข้าของคฤหาสน์และได้เห็นผู้คนมากมายยืนแออัดกันอยู่ด้านหน้า ผู้คนเหล่านี้ต่างก็หยิ
