้ำเสียงสั่นเครือ “พี่หญิง!”
จางเชียนถึงกับหน้าซีดเผือดลงทันที “หง… เถ้าแก่หง!”
หงเหยียนลั่ว เถ้าแก่เนี้ยแห่งหอราตรีหอม!
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่า หากละเมิดกฎจะถูกลงโทษเช่นไร?” หงเหยียนลั่วมองทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา
ฉ่ายอวิ๋นที่เห็นดังนั้นพลันหวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา “พี่หญิง ข้า… ข้าทำผิดไปแล้ว!”
“ผิดไปแล้ว?” หงเหยียนลั่วมองนางด้วยสายตาเย็นชา
ฉ่ายอวิ๋นรู้ถึงผลที่จะตามมาจึงรู้สึกกังวล “ข้า…”
“เข้ามาได้!” หงเหยียนลั่วตะโกนเรียกเสียงดัง ก่อนที่หญิงสวมชุดเกราะจะพากันวิ่งเข้ามานำตัวฉ่ายอวิ๋นออกไป
“พี่หญิง…”
แต่ไม่ว่าฉ่ายอวิ๋นจะร้องขอเช่นไร นางก็ยังคงถูกนำตัวออกไปอย่างไม่ไยดี
ส่วนจางเชียน ขณะนี้เขากำลังหวาดกลัวจนหน้าซีดเซียว “หง… เถ้าแก่หง นี่มันเรื่องเข้าใจผิด!”
“เข้าใจผิด?” แววตาของหงเหยียนลั่วเผยความเย็นชา ลูกไฟลูกหนึ่งที่มีความเร็วพุ่งเข้าไปกระแทกร่างของจางเชียนในฉับพลัน ส่งร่างของอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไปไกล
ลู่เฉินที่เห็นดังนั้นจึงสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกับคิดในใจว่า ‘เถ้าแก่เนี้ยผู้นี้ พลังแข็งแกร่งยิ่งนัก’
ส่วนหนานเหยาที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็รู้สึกตกตะลึงไม่น้อย “สวรรค์ เถ้าแก่เนี้ยผู้นี้ช่างเก่งกาจยิ่งนัก”
จางเชียนปั้นหน้าไม่ถูก “ข้า…”
หงเหยียนลั่วสะบัดฝ่ามืออีกครั้ง ทำให้แขนข้างหนึ่งของจางเชียนถึงกับหัก
“อ๊ากกก!” จางเชียนร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
“ครั้งนี้ถือเป็นการเตือน ถ้าหากมีครั้งหน้า ข
