์ที่ตัวเองรักมากที่สุดให้ ท่านคิดว่าเขาจะธรรมดางั้นหรือ?”
ครั้นหงเหยียนลั่วได้ฟังเช่นนั้นแล้วคิ้วทั้งสองก็ขมวดเข้าหากัน “ข้าจะลองสืบดูสักหน่อย”
“ลองสืบดู?”
“ใช่ ลองดูว่าเขามีฝีมือจริงหรือไม่!” เมื่อหงเหยียนลั่วเอ่ยจบ นางก็เตรียมจะหมุนตัวเดินออกไป แต่หญิงสาวคนนั้นกลับเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “พี่หญิง ท่านอย่าโหดร้ายกับเขานัก!”
ทว่าหงเหยียนลั่วกลับรีบออกไปโดยไม่ตอบคำใด
…
ด้านนอกของหอราตรีหอม เรื่องที่จางเชียนโดนทำร้ายและถูกอุ้มออกมาได้กลายเป็นข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมือง ทำให้ทุกคนต่างก็สงสัยว่าเกิดเหตุใดขึ้น
ส่วนลู่เฉินนั้นกลับฤหาสน์ไปพร้อมรอยยิ้มแล้ว
หนานเหยาถามขึ้นด้วยความแปลกใจ “บอกมา เหตุใดท่านถึงอยากได้หอราตรีหอม?”
“อยากได้ก็คืออยากได้ ไม่มีเหตุผลอื่นใด” ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย ในขณะที่หนานเหยารู้สึกแปลก ๆ และคิดว่าลู่เฉินไม่อาจทำสำเร็จได้ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “แต่เถ้าแก่เนี้ยดูเหมือนจะไม่ยินยอม!”
“วางใจเถอะ เพียงไม่นาน นางจะต้องรีบมาหาข้า!”
“เพราะอะไร?” หนานเหยาได้แต่สงสัยว่าลู่เฉินไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน
