างอ่อนแรงของลู่เฉิน เขาจึงท้าทายออกมา “เจ้าเก่งนักไม่ใช่หรือ?”
“หอราตรีหอมแห่งนี้มีกฎเกณฑ์อยู่ พวกเจ้าไม่กลัวจะถูกลงโทษหรือไร?” ลู่เฉินถามกลับ
“รอบ ๆ บริเวณนี้ถูกจัดวางค่ายกลป้องกันเสียงและปราณไม่ให้เล็ดรอดออกไป ดังนั้นไม่ว่าผู้ใดก็จะไม่มีทางรู้ได้ว่าเกิดเหตุใดภายในนี้”
“จริงหรือ?” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“จริง!”
ลู่เฉินจึงตั้งใจกระตุ้นต่อ “เช่นนั้นพวกเจ้าคงดูถูกเถ้าแก่เนี้ยที่นี่เสียแล้ว”
“ข้าจะบอกเจ้าให้ พวกนางไม่มีทางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่!” จางเชียนพูดอย่างมั่นใจ แต่ลู่เฉินกลับกล่าวเตือน “ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้าหยุดทุกอย่างทันที ไม่เช่นนั้น เจ้าจะต้องรับผิดชอบกับผลที่ตามมา!”
“จะต้องรับผิดชอบกับผลที่ตามมา? เจ้าคิดว่าลำพังเจ้าตอนนี้ยังสามารถทำอะไรได้หรือ?” จางเชียนยิ้มเย็นชา ส่วนฉ่ายอวิ๋นหัวเราะพลางเอ่ยว่า “คุณชาย ท่านต้องผลของยาสลายปราณวิญญาณแล้ว ดังนั้นอย่าพยายามใช้พลังปราณของท่านเลย มันเป็นไปไม่ได้!”
ทว่าลู่เฉินกลับแสยะยิ้ม และไม่ได้รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าหรือปัญหาในการใช้พลังปราณเลยสักนิด!
