บทที่ 63 องค์หญิงผู้นี้ ช่างน่ารำคาญเสียจริง!
สตรีชุดแดงผมยาวกับบรรยากาศกลางดึกเช่นนี้ดูแปลกพิลึก
ถ้าหากตอนนี้มีคนอื่นพบเห็นเข้า พวกเขาอาจจะหวาดกลัวจนกลิ้งลงภูเขาไปเลยก็เป็นได้
“บอกว่าไม่ให้ออกมาไม่ใช่หรือ?” ลู่เฉินถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นนางปรากฏตัวออกมา
ทว่าหนานเหยากลับยิ้มอย่างมีเลศนัย “คุณชายลู่”
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะแอบฟังพวกเราคุยกัน”
“ไม่ได้แอบฟัง ข้าแค่บังเอิญได้ยิน” หนานเหยาเอ่ยพลางยิ้มออกมา
ลู่เฉินที่เห็นรอยยิ้มของนางจึงถามออกมาว่า “พูดมา จู่ ๆ โผล่ออกมาแบบนี้ มีเหตุอันใด?!”
“ข้างในนั้นมันทั้งมืดและน่าเบื่อ ข้าอยากออกมาสูดอากาศ” หนานเหยาสูดหายใจเข้าและมองไปรอบ ๆ
ลู่เฉินที่ได้ยินก็ยิ้มเจื่อน “ยิ่งเจ้าออกมานานเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งอ่อนแอลงเร็วเท่านั้น ดังนั้นเจ้าควรคิดให้ดี!”
“ท่านบอกว่าจะช่วยข้าไม่ใช่หรือ?” หนานเหยาพูดด้วยสีหน้ามีความหวัง
“แต่ไม่ได้บอกว่าตอนนี้ การช่วยเจ้าจำเป็นต้องใช้อะไรหลายอย่าง ข้าต้องเตรียมตัว”
หนานเหยายิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ท่านดูสิ ในเมื่อท่านต้องช่วยข้า ทว่าข้าไม่มีอันใดมาตอบแทนท่าน เช่นนั้นขอให้ข้าร้องเพลงและเต้นรำให้ดูเถอะ!”
หนานเหยาเอ่ยจบก็เริ่มเต้นร่ายรำ
กล่าวได้ว่าองค์หญิงนางนี้เต้นได้ชำนาญไม่น้อย จนลู่เฉินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “มิน่าเล่า ว่านเหยียนถึงได้หลงใหลเจ้า”
แต่แม้จะชวนเพลิดเพลินสบายตา ทว่าลู่เฉินยังมีเรื่องอื่นต้องทำ เขาจึงไม่มีเวลามานั่งชมต่อ
