บทที่ 62 ของขวัญชิ้นนี้ ช่างยิ่งใหญ่เสียจริง!
“ข้าก็ไม่ได้ต้องการอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่หวังว่าต่อไปในเมืองจวนสวรรค์แห่งนี้จะไม่มีใครมารังแกข้าได้” ลู่เฉินตอบด้วยรอยยิ้ม
ว่านจินได้ยินเช่นนั้นก็ถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ “ใคร ใครกล้ารังแกท่าน? ข้าจะไปจัดการเขา!”
ลู่เฉินกำลังจะตอบ ทว่าชั่วขณะนั้นว่านจินพลันหยิบป้ายชื่อออกมาจากแขนเสื้อเสียก่อน “นี่มอบให้ท่าน มันคือป้ายที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษของตระกูลว่าน เพียงแค่ท่านอยู่ในเมืองจวนสวรรค์แห่งนี้ ไม่ว่าทหารยามที่อยู่บริเวณใด หรือแม้กระทั่งใครที่ได้พบท่าน พวกเขาจะต้องให้ความเคารพท่าน หากไม่ ก็เท่ากับว่าดูหมิ่นข้า!”
“สิ่งนี้ช่างดีเสียจริง” ลู่เฉินรับมาด้วยสีหน้าเกรงใจ
ทว่าว่านจินยังรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่าง เขาจึงเอ่ยว่า “ท่านปรมาจารย์ ท่านบอกข้ามาได้เลยว่าท่านยังต้องการสิ่งใดอีก”
“ตอนนี้ข้าไม่ต้องการสิ่งใดแล้ว” ลู่เฉินยิ้ม
ว่านจินรู้ว่าลู่เฉินเป็นผู้มีความสามารถแข็งแกร่งคนหนึ่ง ตอนนี้จึงพยายามเอาใจชายหนุ่มอย่างมาก “ท่านปรมาจารย์ ถ้าหากท่านไม่ติดปัญหาอันใด ท่านสามารถพักที่จวนของข้าสักสองสามวันก่อนได้”
ลู่เฉินส่ายหน้าเป็นคำตอบ “ข้ายังมีสหายอีกหลายคนที่รออยู่นอกจวน”
“ข้าจะให้คนไปตามพวกเขาเข้ามาทันที”
“เจ้าเมืองว่าน ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น”
“มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ท่านอย่าได้เกรงใจไป”
ทว่าลู่เฉินยังคงปฏิเสธ “ถ้าหากท่านเจ้าเมืองต้องการต้อนรั
