บข้าจริง ๆ ท่านสามารถหาพื้นที่ที่ถูกทิ้งร้างให้ข้าอยู่ที่เมืองนี้ได้”
เมื่อเห็นว่านจินแสดงสีหน้าสงสัย ลู่เฉินจึงอธิบายเพิ่ม “ข้าวางแผนจะอยู่ในเมืองนี้สักพักหนึ่ง และว่าจะลองหาลู่ทางทำการค้าดู”
“ย่อมได้ มอบเรื่องนี้ให้ข้าเถอะ ข้าจะให้คนรีบไปจัดการเรื่องที่พักส่วนตัวของท่านทันที”
“นี่… ไม่ลำบากท่านใช่หรือไม่?”
“ไม่เลย!”
จากนั้นว่านจินก็ตะโกนเรียกหนิวเถิงที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ไกล ๆ “หนิวเถิง เจ้ามานี่!”
หนิวเถิงรีบวิ่งมาทันที โดยเฉพาะเมื่อเห็นจากช่องว่างของประตูว่าว่านเหยียนฟื้นแล้ว เขาก็พลันเอ่ยออกมาด้วยความดีใจว่า “คุณชายฟื้นแล้ว!”
“ก็ใช่น่ะสิ ท่านปรมาจารย์ลงมือเองเช่นนี้ ยังไงก็ต้องฟื้น!” ว่านจินเอ่ยอย่างพึงพอใจ
หนิวเถิงมองลู่เฉินด้วยสายตาชื่นชม “ท่านปรมาจารย์ ท่านมีนามว่าอะไร!”
ครั้นได้ยินคำถามนี้ แม้แต่สีหน้าของว่านจินเองก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน
ชายหนุ่มจึงคลี่ยิ้มก่อนจะตอบออกมาว่า “ลู่เฉิน”
หลังจากว่านจินทราบนามอีกฝ่ายแล้ว เขาจึงรีบออกคำสั่งแก่หนิวเถิงทันที “หนิวเถิง เจ้าจงนำทางท่านปรมาจารย์ลู่และคนของเขาไปยังคฤหาสน์ทางเหนือของข้า!”
“คฤหาสน์นั่น?” หนิวเถิงตกตะลึง
“ใช่ ข้าตั้งใจจะมอบคฤหาสน์นั่นให้ท่านปรมาจารย์ลู่”
หนิวเถิงได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่สูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่
เมื่อว่านจินเห็นหนิวเถิงมัวแต่อึ้ง เขาจึงเอ่ยเร่งทันที “ยังไม่รีบไปอีก!”
“ขอรับ ข้ากำลังจะไปแล้ว!” หนิวเถิ
