นสำคัญของเจ้าเมือง นางพลันรู้สึกแปลกใจขึ้นมา
ลู่เฉินจึงเดินไปด้วยอธิบายไปด้วย
ส่วนจางเชียน หลังจากยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง สักพักตัวเขาจึงได้สติกลับมา
“เถ้าแก่จาง เรื่องจบลงแล้วใช่หรือไม่?” เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยความร้อนใจ เพราะเหตุการณ์ครานี้หอสมบัติสวรรค์ได้รับความเสียหายไม่น้อย และหากพวกเขาไม่สามารถหาใครมารับผิดชอบได้ สุดท้ายก็ต้องเป็นพวกเขาที่ต้องชดใช้แทน!
สำหรับเสี่ยวเอ้อเหล่านี้แล้ว สิ่งนี้มันก็ไม่ต่างกับการตัดชิ้นเนื้อของตนเอง!
ทว่าไม่เพียงแค่คนเหล่านี้เท่านั้น เพราะจางเชียนเองก็มีสีหน้าย่ำแย่ไม่แพ้กัน “ต้องให้เขาชดใช้ ไม่เช่นนั้นหอสมบัติสวรรค์ของเราจะทำเช่นไร?”
“แต่เขากลายเป็นแขกคนสำคัญของท่านเจ้าเมืองไปแล้ว”
จางเชียนได้ยินเช่นนั้นก็ตอบกลับไปด้วยความโมโห “ข้ามีวิธีของข้า!”
เขาเอ่ยจบก็ตะโกนเรียกให้ทุกคนตามออกไป
…
ครั้นฮวาหลิงมู่และคนอื่น ๆ ได้ยินว่าลู่เฉินจัดการเรื่องภูตสาว อีกทั้งยังช่วยทำให้คุณชายแห่งตระกูลว่านฟื้นขึ้นมา แต่ละคนก็พากันกล่าวชมไม่หยุดปาก
หนิวเถิงที่นำทางอยู่ก็เอาใจชายหนุ่มด้วยสารพัดวิธี
จนเวลาล่วงเลยไปช่วงหนึ่ง ทุกคนที่ขึ้นรถม้ามาจากในเมืองก็เดินทางมาถึงพื้นที่ทางเหนือของเมืองแล้ว
เพียงแค่มองผ่านรถม้าออกไป พวกเขาจะสังเกตว่าตรงมุมหนึ่งมีภูเขาลูกใหญ่ และที่บริเวณตีนเขาแห่งนั้นมีคฤหาสน์หลังโตงดงามทว่าไร้ผู้คน
เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย หนิวเถิงก็เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
