บทที่ 61 ฐานะที่แท้จริงของนาง!
เมื่อเห็นภูตสาวกำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ลู่เฉินก็คลี่ยิ้มออกมา “น้องสาวภูต กลัวหรือยังเล่า?”
“ใครเป็นน้องสาวเจ้า อย่ามาพูดซี้ซั้ว! ข้าไม่ได้เด็กขนาดนั้น!” แม้ว่าภูตสาวจะรู้สึกทุกข์ทรมาน แต่นางก็ยังอยากจะแย้งลู่เฉิน
ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าเรียกเจ้าว่าน้องสาวก็จริง แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าแก่แล้ว”
”หยุดเสแสร้งได้แล้ว!” ภูตสาวตะคอกใส่อย่างกลัดกลุ้ม
”ไม่ว่าเจ้าจะเสแสร้งหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้เจ้ามีแต่ต้องประนีประนอมเท่านั้น!” ลู่เฉินมองนางด้วยรอยยิ้ม
”แล้วหากข้าจะหนีเล่า? เจ้าจะขวางได้หรือ?” ภูตสาวเอ่ยจบ ร่างของนางก็พลันเปลี่ยนเป็นไอสีแดง เพื่อพยายามหนีออกไปจากที่นี่
แต่เมื่อภูตสาวพุ่งไปที่กำแพง นางกลับถูกดีดออกราวกับว่าชนเข้ากับสิ่งกีดขวางบางอย่าง
นางถึงกับหน้าซีดด้วยความตกใจ “เกิดอันใดขึ้น?”
”ก่อนหน้านี้ข้าวางอักขระยันต์ที่สามารถกักขังวิญญาณไว้รอบ ๆ ดังนั้นตอนนี้วิญญาณใด ๆ ก็ไม่สามารถเข้าหรือออกจากที่นี่ได้” ลู่เฉินตอบด้วยรอยยิ้ม
หลังจากได้ฟังเช่นนั้น ผนวกกับมีเวลาครุ่นคิดชั่วครู่ ภูตสาวชุดแดงก็เผยสีหน้าแปลกประหลาดออกมา “เจ้าอยู่แค่ขั้นกลั่นลมปราณเท่านั้น เหตุใดจึงมีวิชาคำสาปที่ทรงพลังเช่นนี้ แล้วไหนจะอักขระยันต์ที่แข็งแกร่งนี่อีก?”
“คำถามนี้ข้าไม่มีหน้าที่ต้องบอกเจ้า”
เมื่อสถานการณ์กลายเป็นเช่นนี้ ภูตสาวพลันเริ่มวิตกกังวล “ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าก็จะไ
