ม่บอกเจ้าเช่นกัน!”
”ถ้าเช่นนั้นเจ้าอยากลองชิมคำสาปภูตผีอีกสักสองสามครั้งไหมเล่า?!” ลู่เฉินกล่าวพลางทำให้สายโซ่รัดแน่นเข้าไปทำอีก!
ตอนแรกภูตสาวยังคงดื้อรั้นไม่ยินยอม ทว่าเมื่อทำอย่างไรก็ไม่ได้ผล สุดท้ายนางจึงตะโกนว่า “หยุด ๆ!”
”อันใดนะ? ยอมประนีประนอมแล้วหรือ?”
ภูตสาวรู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก แต่นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมพูด “แล้วเจ้ามีหนทางอื่นให้ข้าเลือกด้วยหรือไร? ”
”เช่นนั้นก็จงบอกมาว่าเหตุใดเจ้าถึงรังควานเขา แล้วเจ้ามาจากที่ใด นามว่าอะไร! เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นภูตผีและอยู่ในมหาทวีปจิ่วโหยว!”
หลังจากที่คนคนหนึ่งตาย คนผู้นั้นก็จะกลายเป็นวิญญาณโดดเดี่ยว และแม้ว่าตอนเป็นคนจะอยู่ขั้นหลอมแก่นแท้หรือขั้นก่อกำเนิดขึ้นไป เพียงแค่ชีวิตจบสิ้นลง พวกเขาก็จะกลายเป็นภูตผี และเข้าสู่โลกหลังความตาย
ด้วยเหตุนี้การจะเห็นภูตผีที่มหาทวีปจึงค่อนข้างยาก นอกจากเสียจากจะอยู่ในสถานการณ์พิเศษ
แม้จะหนีไม่ได้ ทว่าภูตสาวก็ไม่คิดจะยอมโดยง่าย นางเริ่มต่อรองกับลู่เฉิน “หากข้าบอกความจริง เจ้าก็ห้ามฆ่าข้าเด็ดขาด!”
”วางใจ ข้ารับปาก” ลู่เฉินไม่ได้ตั้งใจจะกำจัดนางอยู่แล้ว เขาจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ภูตสาวก็แนะนำตัวเอง และบอกเหตุผลที่ต้องรังควานว่านเหยียน
ครั้นฟังจากสิ่งที่ภูตสาวเล่าออกมา
ลู่เฉินพบว่าชื่อของนางคือหนานเหยา เจ้าหญิงคนเล็กจากราชวงศ์หนานโยวเมื่อห้าพันปีที่แล้ว แต่หลังจากถูกใส่ร
