บทที่ 60 สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือวิญญาณ!
เมื่อหนิวเถิงถามคำถามดังกล่าว ในหัวของว่านจินก็พลันปรากฏภาพสตรีชุดแดง ก่อนที่เขาจะกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึมว่า “นางเป็นภูตสาวที่หน้าตางดงามยิ่ง!”
”เหตุใดพวกหมอหรือผู้เชี่ยวชาญคนก่อน ๆ จึงไม่เคยพบนางมาก่อน” หนิวเถิงสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นท่าทีเกรงกลัวของท่านเจ้าเมืองจวนสวรรค์เช่นนี้มาก่อน!
ว่านจินขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “บางทีคนพวกนั้นอาจไร้น้ำยา!”
“แต่ชายหนุ่มผู้นี้เพิ่งอยู่ในขั้นกลั่นลมปราณเท่านั้น …เช่นนั้นแล้วเขาทำมันได้อย่างไร?”
ว่านจินถลึงตาใส่หัวหน้าทหารยามผู้นั้นทันที “ก็เพราะเขาเป็นปรมาจารย์!”
หนิวเถิงได้ยินแล้วก็หัวเราะ ก่อนจะถามออกมาว่า “ท่านเจ้าเมือง เช่นนั้นดอกไม้ในสวนเหล่านั้นเล่า?”
“จัดการซะ ทำลายทั้งหมด!”
“ขอรับ!” หนิวเถิงรับคำสั่งและหันหลังจากไป
เมื่อเหลือตัวคนเดียว ว่านจินก็เผยสีหน้าคาดหวังออกมา “ข้าหวังว่าปรมาจารย์ผู้นี้จะปราบภูตสาวตนนั้นได้!”
…
หลังจากที่ลู่เฉินจัดวางค่ายกลเสร็จสิ้น เขาก็ได้นั่งขัดสมาธิลงและหลับตา ไม่นานนักวิญญาณของเขาก็ออกจากร่างกายเนื้อ
และเหตุที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพราะนี่เป็นเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะสามารถเข้าสู่ ‘แดนจิตวิญญาณ’ หรือ ‘โลกแห่งจิตสำนึก’ ของว่านเหยียน
ภูตสาวตนนั้นเองก็เช่นกัน นางกำลังอาศัยอยู่ในโลกแห่งจิตสำนึกในร่างของว่านเหยียน
ทว่าโลกจิตสำนึกของว่านเหยียนนั้นถูกปิดกั้นด้วยเขตแนวกั้นโปร่งใส
