“ข้าจะช่วย ทว่าจากนี้พวกเจ้าห้ามรบกวนข้า!”
ว่านจินพยักหน้าเป็นพัลวันและเอ่ยอย่างนอบน้อม “สั่งการมาได้เลยขอรับ!”
“ออกไปเถิด และไม่ว่าเจ้าจะได้ยินเสียงอะไรก็อย่าให้ใครเข้าใกล้เรือนแห่งนี้เด็ดขาด!” หลังจากที่ลู่เฉินออกคำสั่ง ว่านจินก็พาหนิวเถิงออกไปโดยไม่ลังเล
เมื่อพวกเขาออกไปแล้ว ลู่เฉินจึงหยิบศิลาวิญญาณออกมา และใช้มันจัดเรียงเป็นอักขระยันต์!
ส่วนว่านจินที่อยู่ข้างนอกนั้นก็เริ่มกังวล
หนิวเถิงที่เห็นดังนั้นจึงถามด้วยความสงสัย “ท่านเจ้าเมือง เมื่อครู่ท่านเห็นอันใดหรือขอรับ?”
