่จวนท่านเจ้าเมืองแล้วจะหนีข้าพ้นหรือ?”
“ข้าไปที่จวนเจ้าเมืองไม่ได้เพราะจะหนีเจ้า”
“ขี้โม้!”
ยามนี้จางเชียนคิดว่าอีกฝ่ายไปที่จวนเจ้าเมืองเพียงเพื่อหลีกเลี่ยงเขาเท่านั้น
ไม่เพียงแต่จางเชียนเท่านั้น ทว่าผู้คนรอบ ๆ ที่มาชมความสนุกอยู่ก็รู้สึกแบบเดียวกัน
ดังนั้นคนที่เดินผ่านไปมาจึงเกลี้ยกล่อมลู่เฉินว่า “น้องชาย ถ้าเจ้าตามเถ้าแก่จางไป มากสุดเจ้าก็เพียงได้รับบทเรียน แต่ถ้าเจ้าไปที่จวนเจ้าเมือง เจ้าจะไม่มีวันได้กลับมา”
“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้หมอที่เก่งกาจหลายคน พวกเขาไม่เป็นบ้าก็ตายไปแล้ว ส่วนคนที่เป็นบ้าก็ยังถูกขังเอาไว้”
“ข้าว่าเจ้ายังเด็กนัก อย่าเดินผิดทางเลย”
บางคนถึงกับเกลี้ยกล่อมว่า “เจ้ายอมรับความผิดกับเถ้าแก่จางเถิด ข้าว่าเขาคงใจกว้างมากพอและปล่อยเจ้าไป”
“ใช่ ดีกว่าไปตายนะ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของคนเหล่านี้ ลู่เฉินก็ยังไม่ได้สนใจ เขามองไปที่หนิวเถิงด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าทหารยามหนิว นำทางไปเถิด”
เดิมทีหนิวเถิงคิดว่าลู่เฉินจะหวาดกลัว แต่ผลคือชายหนุ่มไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวจึงทำได้เพียงเอ่ยอย่างจนใจว่า “เอาล่ะ ไปกันเถอะ!”
ครั้นเห็นความดื้อดึงของลู่เฉิน จางเชียนก็หัวเราะอย่างเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นวันนี้พวกเรามาดูกันว่าเจ้าจะตายอย่างไรในจวนท่านเจ้าเมือง!”
จากนั้นจางเชียนก็นำฝูงชนเดินไป ตรงปลายแถวเป็นผู้ที่มาล้อมชมความตื่นเต้นด้วย ส่วนฮวาหลิงมู่นั้นเมื่อได้ยินที่ทุกคนพูดถึงเรื่องแปลก ๆ
